Overlijdensgedicht: ‘Nooit meer je stem’

Vrienden van liefde en leven
ontvangt er mijn laatste groet
hoe graag was ik bij jullie gebleven
maar het is voorbij...
...voorgoed...

Die dag werd er een punt gezet
achter de volzin van zijn leven
maar wie geloven durft, die let
op het vervolg dat wordt geschreven

Al die lange, lange jaren
bracht jij bloemen voor mij mee:
rozen, tulpen en narcissen
af en toe een orchidee
Je wist: ik vond dat altijd
zo fleurig in de kamer staan
en regelmatig, elke week haast
kwam jij met nieuwe bloemen aan
Nu koop ik zelf die bloemen
en kijk ik in de kamer rond
besef ik dat 'k niet vaak genoeg
gezegd heb hoe bijzonder ik dat vond
Dank je wel voor al die bloemen
dank je voor die kleurenpracht
Ik hoop dat al die mooie bloemen
de pijn om jou wat meer verzacht

— Tilly Hendriks

Zo klein op deze wereld
waarom ben je er niet meer
Zo kleine mijn lieve....
ons hart doet nu zo zeer
Gegeven en ontnomen
waar leven eens begon
Ik wou dat ik mocht vragen
en iemand antwoorden kon
Nu ben je een kleine ster
aan de grote hemel bij nachte
Niet meer in ons leven
maar nimmer uit onze gedachten...