Overlijdensgedicht: ‘Nooit meer je stem’

Je bent er niet meer
en toch zal ik je groeten
je elke dag weer
vele malen ontmoeten
je handen, je lippen, je lach
je bent bij me
iedere dag

Herfst
Het laatste blad viel van de tak
Er zal geen nieuw meer groeien
De tak sterft af, net als het blad
En nimmer zal hij meer bloeien

Vol dankbaarheid voor je zorgen, voor je
kracht
Vol bewondering voor je werken, voor hoe je
dacht
Maar nu vandaag ging je van ons heen, rust
zacht

Deze Kerst zal er aan de hemel
een nieuwe ster voor ons staan
Zo klein, zo schitterend
en zo ver bij ons vandaan

Maar dichtbij lijkt zij
als ze haar stralen stralen laat
stralen zal zij op onze harten
als het eventjes niet meer gaat

Dan kijkt zij liefdevol op ons neer
en fluistert zacht, ik heb het goed
en dan... dan gaat het weer
zo geeft zij ons weer moed

— Heidi den Dopper