Overlijdensgedicht kind: ‘Eens waren er voetjes’
Eens waren er voetjes
die schopten
en beentjes die trapten in mij
Eens waren er handjes
die klopten
maar dat is voor altijd voorbij
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden kind gedichten
Nooit zullen wij je echt leren kennen
Nooit begeleiden, naast je staan
Nooit zullen wij je mogen verwennen
Voordat we dat mochten ben jij gegaan
— ingezonden door Nicole van Bergeijk
Vlinderkind
Slechts even kind
Tot je meeging met de wind
Vlinderkind...
Eerst waren we blij, maar ook wel bang
voor wat er nog zou kunnen gebeuren
Toen zagen we de zonsondergang
die de wolken roze deed kleuren
Het was of iemand ons wilde vertellen:
het komt nu goed, dus toe, geniet!
Het leek om ons gerust te stellen:
er ligt nog zoveel moois in het verschiet!
In gedachten zagen we ons engeltje zweven
met een verfpot en een kwast
Zij heeft ons die roze wolken gegeven
't was een teken van Robyn, dat staat vast!
Lieve Jisse
10 vingertjes, 10 teentjes
wat was je mooi en compleet
we weten dat je 'n meisje was
we weten hoe je heet...
Jou te moeten verliezen
doet ons heel veel pijn
je kon niet bij ons blijven
je was nog veel te klein...
We moesten afscheid van je nemen
je lag in 't mandje klein
de toekomst zonder jou, mijn kind
zal nooit meer 't zelfde zijn...
Nooit zullen we jou vergeten
altijd blijf jij onze nummer twee
lieve Jisse, in ons hart
dragen wij jou met ons mee...
— Marion Kassenberg