Nog maar net op de wereld
Nog maar net een nieuw leven
Nog van alles te leren
En al zoveel te geven
Geboortegedichten – pagina 29
Oh zonnetje klein
Wat zijn wij blij dat wij
jouw ouders mogen zijn
Een droom werd werkelijkheid
na negen maanden van geduld
Je bent een pracht van een meid
onze wens is vervuld
Na negen maanden wachten
is ze er dan eindelijk gekomen...
We schreeuwen het van de toren:
ons dochtertje is geboren!
Wat nou ooievaar?
Niks ooievaar!
Papa en mama hebben gewoon gestoeid
En dat heeft mij negen maanden geboeid
Vandaag nog lijkt het hulpeloos
Maar morgen reeds maakt het zich boos
Of tovert een lach naar wens
Kortom, een echt klein mens
Laat onze liefde
gelijk zonlicht je omsluiten
en je toch lichtende vrijheid schenken
Zoals jij is er maar één!
Word dus maar wat je bent:
Je eigen wonder
Ons eerste kind...
Na maanden trappelen van ongeduld
Heb ik hun mooiste wens vervuld
Ik ben het eerste kindje in het huis
En Danique noemen ze mij thuis
Langzaam zagen papa en mama mij groeien
Negen maanden lang bleef ik ze boeien
Een nieuw leven, lief en teer
Dat is een wonder, telkens weer
In mama's buik was het lekker warm
Wat is het buiten koud!
Nu lig ik tevreden op papa's arm
Ik ben een paar uurtjes oud
Papa en mama hebben op mij gewacht
Toen heb ik maar gedacht
Nu is het hét moment
Ik word liever door allebei verwend
Ze lijkt voor ons
in de wieg gelegd...
Iedere baby die ter wereld komt
is mooier dan de vorige...
— Charles Dickens
Het kinderlijke, het gestamel
het kruipen, lopen, het gestoei
Het lijkt zo gewoon, 't schijnt zo schamel
maar 't is des levens schoonste bloei