Geboortegedichtje: ‘Het kinderlijke, het gestamel’

Je huidje is bruin
jouw haartjes krullens zwart
je oogjes donker
en ons hele hart
gaat naar je uit
naar jou
ons eigen kind

We hebben je gehaald
uit verre, warme streken
vol spanning en verlangen
zo naar je uitgekeken
en nu ben jij ons kind!

We zijn zo rijk met jou
je gaat ons al herkennen
ik kan je niet vertellen
hoeveel ik van je hou

— Hans de Bondt: Je bent een wonder

Wy winskje dy in libben fol frede
Wy hoopje datsto de frede fine silst
tichtby en fierôf

En de ooievaar maakte een lange reis
Tenminste, dat maakt men de kinderen wijs
Een sprookje misschien, maar dan wel echt
Is het kind dat voor ons in de wieg is gelegd

Langzaam groeiend zul je verder gaan
Zoals je tot nu toe ook hebt gedaan
Blijf uniek, word een waardevol mens
Dat is voor jou onze toekomstwens