Ik ben ter wereld gekomen
om mijn leven te vormen
naar het beeld van mijn hart
Geboortegedichten – pagina 31
Leven is geen zaak van jaren
Leven heeft een diepere zin
Je kunt het voelen aan het einde
En ook bij het begin
Met haartjes blond en oogjes blauw
kijkt hij blij en gezond
de wijde wereld rond
Wat ooievaar?
Niks ooievaar!
Ik deed het op m'n eigen houtje
en het was zeker geen foutje!
Door jouw komen
kreeg ons leven nog meer zin:
nu zijn wij een gezin!
Toen 't kindje van het brugje keek
ging 't water voorgoed bevriezen
Want nooit wil de stille beek
't geliefde beeld weer verliezen
Vergeet-me-nietjes
blauw dromend
in 't sprookjesland van kinderogen
Jij bent als de zon
en een vlam in ons ontsteekt
Jouw komst verwarmt ons leven
liefde zullen wij je geven
Leer mij klein en stil te worden
geef mij de ogen van een kind
zodat ik daarmee kijken kan
en alles nog een wonder vind
Je lieve handjes strek je naar ons uit
Je mondje lacht en stelt geen vragen
Wij zijn ontroerd door jouw vertrouwen
Kindje, wij zullen je op handen dragen
Knuffels verzamelen, knuffels schikken
Speelgoedpopjes, speelgoedtrein
Kleertjes kopen, kleertjes naaien
We weten nu voor wie ze zijn
Kinderhandjes, moe van het spelen
liggen hier ontspannen neer
Steeds als ik die handjes zie
ontroeren ze me, keer op keer
Geboren worden
is de hele wereld cadeau krijgen...
De hoofdprijs is gevallen
En wij zijn ontzettend blij
Wij vinden jou met z'n allen
Een lot uit de loterij!
Uit intens verlangen geboren
zo vreemd soms, maar ook zo bekend
Wij voelen ons uitverkoren
omdat jij eindelijk bij ons bent