Het verdriet om zijn heengaan
kan nooit zo groot zijn
als de vreugde en liefde
die hij ons geschonken heeft
Overlijdensgedichten – pagina 49
Alles waar je echt van houdt
zal je warmte blijven geven
ook al is het niet gebleven
of geworden wat je wou
het blijft altijd een deel van jou
en een stukje van je leven
— Ria Schut-Diks
Je bent er niet meer
en toch zal ik je groeten
je elke dag
vele malen ontmoeten
je handen, je lippen, je lach
je bent bij me
iedere dag
Doof nu 't licht en sluit je ogen
en vergeet de strijd
jouw leven hier is omgevlogen
maar je liefde blijft
Laat nu die laatste droom maar komen
en wees niet meer bang
jouw nacht van vrede is gekomen
na een leven lang
En waar jij gaat laat ik mijn hart
en ziel met jou meegaan
jouw taak op aarde is voldaan
zoals je was in alle liefde
zo zal je gaan
Wat is verhuizen in dit leven?
't Is alles pakken en dan gaan
Wat is het op 't eind van het leven?
't Is gaan en alles laten staan
Aan een tere draad van tranen
rijg ik stil de maanden van gemis....
Als je deze wereld achter laat
weten wij niet welke weg je gaat
Is dat naar het wijde zwerk in 't heelal
ach... wie weet wat 't worden zal
Misschien is er wel een hemels wegenplan
maar wat weten wij aardse mensen daar nu
van
Maar onze Schepper in het Paradijs
vangt je zeker op na deze lange reis
Ook wij komen eens zo ver
maar waar gaan we heen, naar welke ster?
Dat blijft het eeuwig raadsel van ons bestaan
tot 't ook voor ons tijd is om te gaan
Jij
zonder gezicht
weet wat ik voel
Jij
zonder stem
hoort wat ik bedoel
De letters komen uit het niets
ze menen het
ze zeggen me iets
De brieven
vol begrip
en medeleven
zomaar
van iemand
uit een hart gegeven
Zonder jouw ogen te zien
weet ik dat daar tranen staan
samen verder
samen er doorheen gaan
Mensen
zonder stem
zonder gezicht
de letters
de woorden
die de pijn
iets verlicht
Zoveel mooie dingen voorgenomen
Je hebt je zoveel mooie dingen voorgenomen
maar dan opeens dan kent 't leven geen pardon
en je ballon blijft ergens hangen in de bomen
terwijl jij denkt dat je op weg bent naar de zon
de zon gaat op
de zon gaat onder
de zon gaat onder
maar ze gaat niet uit
's Morgens reed hij weg...
bruisend vol leven
's Avonds bleef hij weg...
geruisloos de dood in gedreven
Op het kruispunt op de weg
op een kruispunt in het leven
Uit het beste hout gesneden
een man zo apart
kon van alles genieten
wat hij zo had
zo gewoon en niet veeleisend
dat is voor ons blijvend
Te zijn bij wie er niet meer is
heel diep in je gedachten
kan de pijn misschien verzachten
en geeft je sterkte in je gemis
Pijn is jou niet meer horen praten
Pijn is jou nooit meer horen lachen
Jou missen is onze grootste pijn
Jou vergeten kunnen wij niet
Wij leven dan ook met stil verdriet
Leven tussen hoop en vrees
zo was jouw laatste jaar
Je liet ons veel van jezelf zien
zo karaktervol en zo dankbaar
Er was ook veel verdriet
om mensen die je niet meer zag
Jij nam ze dat niet kwalijk
had begrip tot aan je laatste dag
Nu bedanken we jou
voor deze waardevolle tijd
Rust nu maar uit
na deze ongelijke strijd
Tijdens je leven heb je je naam
zonder meer eer aan gedaan
Je liefde, warmte en zorgzaamheid
kon je aan vele mensen kwijt
Dat gaf jouw leven grote inhoud
daarom is het voor ons nu zo koud
Wij zullen moeten proberen
op fijne herinneringen te teren