Overlijdensgedicht: ‘Toneel was z'n leven’

Het verlies was er al voor het einde
het verdriet voordat het afscheid kwam
Toen die onzekere verwarring
bezit van jouw gedachten nam
Maar als we je bezochten elke keer
dan was er steeds die glimlach weer
We voelden mee met je stil verdriet
nu rouwen wij, maar treuren niet

Nog raak ik je aan
maar de afstand wordt al groot
nee, ik heb niet geleerd
te leven met jouw dood
Ze zeggen dat het went
maar niemand zegt wanneer
dus leef ik met de dag
en jij sterft telkens weer

Zo klein, zo kwetsbaar, zo van ons
niet sterk genoeg voor een aards bestaan
Maar wel uit liefde geboren
en in liefde heengegaan

Een glimlach kwam voorbij
Spiegeling in 't stille water
Te mooi om waar te zijn
Een glimlach kwam voorbij...