Overlijdensgedichtje: ‘Sterven aan het oude vertrouwde’
Sterven aan het oude vertrouwde
het vraagt soms zoveel moed
het verleden is zo krachtig
mij soms te machtig
de kunst van het loslaten
versta ik nog niet goed
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
De zon God
'n lach God
'n woord God voor mij
dit alles maakt mij blij
na alle strijd en smart
is er vrede in mijn hart
Mama, Geruisloos loop je met me mee
mijn schaduw deelt zich steeds in twee
je hand stuurt teder mijn gebaar
zo omarmen wij elkaar
Je glimlach prikkelt als ik praat
je ogen kleuren mijn gelaat
ik word je steeds opnieuw gewaar
zo verwarmen wij elkaar
Zo heerlijk in elkaar verward
zo machtig slaat ons dubbel hart
je staat ook nu weer naast me klaar
zo bewaren wij elkaar
— ingezonden door Roxan
Een vader is vaak
een rots in de branding
altijd sterk, altijd paraat
daarom is het best moeilijk
dat hij ons voorgoed verlaat
De tijd is als een wolk
waar is hij wel ontstaan
voordat je het bemerkt
is hij voorbij gegaan
— ingezonden door Nell Broens