Overlijdensgedichtje: ‘Een zee aan mogelijkheden’

Menigeen klopte aan jouw deur
altijd deed je open
maar ik mocht zonder kloppen binnenlopen
Nu klop ik keer op keer
maar jij doet niet meer open
Kon ik nog maar even zoals toen
zomaar bij je binnenlopen

Nu jij niet meer op deze wereld bent
vraag ik me af hoe het jou vergaat
hoe is het leven in de hemel
ik neem maar aan dat deze bestaat

Kun je daar jezelf ontplooien
ben je daar gelukkig en vrij
heb je vrienden en vriendinnetjes
ben je daar nu ook zo blij?

Wij die achterblijven
zoeken een oplossing voor die vraag
konden we je maar eens opzoeken
o, wat willen we dat graag

Het is bijna ondraaglijk
wanneer zoveel verwachting
zo plotseling omslaat
in zoveel verdriet

— van het kaartje van Tije

Hoe het nu zou zijn
zal ik nooit weten
Maar hoe het was
zal ik nooit vergeten

— Femke Russchenberg