Overlijdensgedichtje: ‘Een zee aan mogelijkheden’
Een zee aan mogelijkheden
Die zee werd jou niet gegund
Zestien jaren jong
Hoe heeft dit ooit gekund
Meer overlijdensgedichten
Dank je wel, geleende schouder
Dank je wel, geleende schouder
dat ik even leunen mocht
dat ik even klein mocht wezen
dat een hand de mijne zocht
Dank je wel, troost zonder woorden
voor het simpele stille zijn
voor het trachten mee te dragen
van dezelfde zielenpijn
Ik was er niet op voorbereid
Ik was er niet op voorbereid
het ging allemaal zo vlug
waarom gunde hij ons niet nog wat meer tijd
kom alsjeblieft nog even terug
Ik kan hem niets meer zeggen
ik kan hem niets meer vragen
de herinnering aan hem
zal echter nimmer vervagen
Geef me nog eenmaal
voor de allerlaatste keer
de kans afscheid te nemen van hem
en verzacht daarmee dit onbegrijpelijke zeer
Het was te kort
Het was te kort
Maar in de grote eeuwigheid
Is zelfs een leven lang
Nog een momentopname
— ingezonden door Gerie van de Vlekkert
"Je mag geen bloesem plukken"
"Je mag geen bloesem plukken"
Maar de wind kan niet lezen...
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Overlijden
- Gedicht