Overlijdensgedichtje: ‘Met je eigen lichaam in gevecht’

Dag lieve oma
Ik hou van u
U hield van mij
De tijd die we samen hadden
Ging veel te snel voorbij

Nooit meer je stem
Nooit meer je lach
Ik mis je elk moment van de dag

Voor Guido

Best wel lang hebben we op je moeten wachten
Uiteindelijk hoefden we niet langer te
smachten
Je groeide goed, en leek gezond
Helaas in de 32ste week was het rond
De zwangerschap leek vrolijk
Dit was helaas maar schijn
Je bleek meervoudig gehandicapt te zijn
Al gauw moesten we het rouwproces doorstaan
En dit doet pijn...

Je was net een "grapkaarsje"
Je ging vaak heen , maar kwam ook weer terug
Je had een sterke drang tot leven
We deden veel, om elkaar geven
Vaak hebben we om je moeten lachen
Maar ook getreurd
Nu is het dan toch gebeurd
We zullen altijd van je houden!

— Thea Nijdam

We hebben je een naam gegeven
omdat je voor ons hebt bestáán
Hoewel je niet bij ons kon leven
en we je moesten laten gaan
Niemand lijkt te willen weten
hoe jij voortleeft in ons hart
Het makkelijkst lijkt het te vergeten
te denken aan een nieuwe start
Wij willen niet opnieuw beginnen
vérder gaan, dat moeten wij
En in ons hart, diep van binnen
leeft onze Robyn; zo heet jij!

— Linda van Leeuwen; ter nagedachtenis aan Robyn