Natuurgedicht: ‘Herfstgoud’

De zee begint steeds opnieuw,
golf na golf, dag na dag.
Wie aan het strand zijn zorgen loopt,
vindt ze terug als schelpen: klein en licht — met een glimlach.

Vannacht is de wereld wit geworden,
elk geluid klinkt zacht gedempt.
De eerste sneeuw maakt alles nieuw —
zelfs de straat die je al jaren kent.

Elke ochtend, kwart voor zeven,
zingt de merel op het dak.
Hij vraagt geen applaus, geen toegangsprijs —
hij zingt omdat de dag begint. Voor het gemak.

Wandelen zonder doel is niet doelloos.
Je loopt de drukte uit je hoofd,
de wind neemt over wat je meedroeg,
en ergens onderweg — tussen de bomen —
kom je jezelf weer tegen.
De natuur repareert niets met woorden.
Ze doet het met ruimte.