Natuurgedicht: ‘Wandelen zonder doel’
Wandelen zonder doel is niet doelloos.
Je loopt de drukte uit je hoofd,
de wind neemt over wat je meedroeg,
en ergens onderweg — tussen de bomen —
kom je jezelf weer tegen.
De natuur repareert niets met woorden.
Ze doet het met ruimte.
Meer natuurgedichten
De ochtend in het bos
De ochtend in het bos is zacht,
het licht valt schuin door blad en tak.
Hier hoeft een mens alleen te lopen —
de stilte doet de rest, op haar gemak.
Eerste sneeuw
Vannacht is de wereld wit geworden,
elk geluid klinkt zacht gedempt.
De eerste sneeuw maakt alles nieuw —
zelfs de straat die je al jaren kent.
Lente-knoppen
Kijk: aan de kale takken
zitten kleine groene vuisten klaar.
Ze wachten op één warme week
en dan ontploft het voorjaar.
Wat de seizoenen leren
De natuur kent geen haast.
De knop wacht op het juiste moment,
het blad valt precies wanneer het klaar is,
en de winter is geen einde
maar een adempauze.
Misschien is dat wat de seizoenen leren:
alles heeft zijn tijd —
ook jij.