Natuurgedicht: ‘Wat de seizoenen leren’
De natuur kent geen haast.
De knop wacht op het juiste moment,
het blad valt precies wanneer het klaar is,
en de winter is geen einde
maar een adempauze.
Misschien is dat wat de seizoenen leren:
alles heeft zijn tijd —
ook jij.
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer natuur gedichten
De ochtend in het bos is zacht,
het licht valt schuin door blad en tak.
Hier hoeft een mens alleen te lopen —
de stilte doet de rest, op haar gemak.
De bomen strooien met hun goud
alsof het niets kost, kwistig, blij.
Zo gul is alleen de herfst:
hij maakt de wereld rijk — gratis erbij.
Vannacht is de wereld wit geworden,
elk geluid klinkt zacht gedempt.
De eerste sneeuw maakt alles nieuw —
zelfs de straat die je al jaren kent.
Kijk: aan de kale takken
zitten kleine groene vuisten klaar.
Ze wachten op één warme week
en dan ontploft het voorjaar.