Natuurgedicht: ‘Onder een oude boom’
Deze boom stond hier al
toen niemand van ons bestond,
en hij zal er nog staan
als onze verhalen zijn verteld.
Wie onder een oude boom gaat zitten,
leent even iets van die kalmte:
de wetenschap dat groeien
gewoon heel langzaam mag.
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer natuur gedichten
De ochtend in het bos is zacht,
het licht valt schuin door blad en tak.
Hier hoeft een mens alleen te lopen —
de stilte doet de rest, op haar gemak.
De zee begint steeds opnieuw,
golf na golf, dag na dag.
Wie aan het strand zijn zorgen loopt,
vindt ze terug als schelpen: klein en licht — met een glimlach.
Regen tikt zacht op het raam,
de wereld wordt gewassen.
Straks ruikt het gras naar nieuw begin
en glinsteren de plassen.
Kijk: aan de kale takken
zitten kleine groene vuisten klaar.
Ze wachten op één warme week
en dan ontploft het voorjaar.