Natuurgedicht: ‘Eerste sneeuw’
Vannacht is de wereld wit geworden,
elk geluid klinkt zacht gedempt.
De eerste sneeuw maakt alles nieuw —
zelfs de straat die je al jaren kent.
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer natuur gedichten
De ochtend in het bos is zacht,
het licht valt schuin door blad en tak.
Hier hoeft een mens alleen te lopen —
de stilte doet de rest, op haar gemak.
De bomen strooien met hun goud
alsof het niets kost, kwistig, blij.
Zo gul is alleen de herfst:
hij maakt de wereld rijk — gratis erbij.
Wandelen zonder doel is niet doelloos.
Je loopt de drukte uit je hoofd,
de wind neemt over wat je meedroeg,
en ergens onderweg — tussen de bomen —
kom je jezelf weer tegen.
De natuur repareert niets met woorden.
Ze doet het met ruimte.
Deze boom stond hier al
toen niemand van ons bestond,
en hij zal er nog staan
als onze verhalen zijn verteld.
Wie onder een oude boom gaat zitten,
leent even iets van die kalmte:
de wetenschap dat groeien
gewoon heel langzaam mag.