Geen zonnestraal is mooier
Geen wonder groter dan een kind
Dit kleine en volmaakte wezen
Wordt met zoveel liefde omringd
Geboortegedichten – pagina 62
Nu stap je dan de wereld binnen
als kindje teer en klein
Je avontuur kan gaan beginnen
hoe zal jouw leventje zijn?
— ingezonden door Wina van Dijk
Een zoon geboren
om te vertroetelen
te kussen
te verkennen
en te sussen
dat vol vertrouwen
in je armen ligt
't is eigenlijk
een wonder op zich
Ongeveer 284 dagen
Heb ik mama in haar buik lopen plagen
Maar het is lang genoeg geweest
Op 1 februari ben ik geboren
en is het nu groot feest
— ingezonden door Gerda
Niet in een andere maand
niet op een andere datum
geen dag te vroeg
geen dag te laat
precies op tijd ben jij geboren
op uitgerekend jouw verjaardag
— ingezonden door Isabelle Klapwijk
Een nieuw leven uit ons leven
Enig en bijzonder
Wij hebben je een naam gegeven
Maar eigenlijk heet je "Wonder"
Twee werelden één geworden...
Lekker zacht
en lekker lui
met mijn neus
in mama's trui
met mijn hand
op papa's arm
fijn hè baby
lief en warm
— ingezonden door Evelien Callewaert
In Engeland gemaakt
In Nederland geboren
Tot welke nationaliteit zal ik behoren
Ik word vast een reislustig type
Maar nu ben ik nog heel piep
Ik, Robin Babette, wil
bekendmaken dat ik op 28 oktober jl.
een vader en moeder heb gekregen
Zij zijn 188 en 168 cm lang
en wegen 86 en 52 kg
Onder de cadeautips staan nog 5 gedichten.
Ik weet
Er is een tijd van komen
En ook een tijd van gaan
En alles wat daar tussen ligt
Ja, dat is mijn bestaan
Joehoe... ben ik op tijd?
Want ik had me kunnen vergissen
ik ben tenslotte nog maar klein
Maar omdat ik mijn verjaardag niet wilde
missen
heb ik ervoor gezorgd dat ik er bij zal zijn
— ingezonden door Monique
Een nietig klein zaadje
dat wist zijn eigen wegen
kende elk hoekje en elk gaatje
en niemand hield hem tegen
Zo was het dus zover gekomen
dat het z'n andere helft hervond
voorbij was nu de tijd van dromen
dit moest in 40 weken rond
Het eitje verbonden met het zaadje
begonnen toen maar meteen te groeien
dit alles door dat ene daadje
het leven leg je niet aan boeien
Opeens was toen de tijd verstreken
de grote nacht brak aan
een wilde storm was op gaan steken
en kon pas na de baring liggen gaan
— ingezonden door Claudia Witlox
Na negen maanden verstoppertje spelen
kon ik in mama's schoot niet meer keren
'k besloot maar vlug naar buiten te komen
en lig nu in papa's armen te dromen
'k zou de wereld al willen verkennen
maar ik moet eerst aan de buitenlucht wennen
je kan mij ondertussen reeds komen bezoeken
'k zal trachten je zonder geween te begroeten
In februari was ik nog een wens
In maart en april nauwelijks leven
Maar in mei en juni begint het al
Ik ben een reden tot overgeven
In juli, augustus krijg ik de schuld
Van duizenden zoetzure bommen
En de grootste belediging volgt in september
Het wordt vast en zeker een jongen
Dus in oktober trap ik de vliezen aan stukken
Ik heb m'n geduld verloren
Ik laat me daar in een hoekje drukken
Dan word ik nog liever geboren!
— ingezonden door Marion Lorijn-Visser