Geboortegedicht: ‘In februari was ik nog een wens’
In februari was ik nog een wens
In maart en april nauwelijks leven
Maar in mei en juni begint het al
Ik ben een reden tot overgeven
In juli, augustus krijg ik de schuld
Van duizenden zoetzure bommen
En de grootste belediging volgt in september
Het wordt vast en zeker een jongen
Dus in oktober trap ik de vliezen aan stukken
Ik heb m'n geduld verloren
Ik laat me daar in een hoekje drukken
Dan word ik nog liever geboren!
— ingezonden door Marion Lorijn-Visser
Meer geboorte gedichten
Onze wieg bleef niet leeg
Onze wieg bleef niet leeg
omdat Kasper er een broertje bij kreeg
Oh, wat was het fijn
Oh, wat was het fijn
om bij mama te zijn
Maar nu ik papa ken
ben ik blij dat ik geboren ben
Als we je zien zijn we gelukkig
Als we je zien zijn we gelukkig
je hoofdje, handjes, voetjes klein
Je ziet nog weinig, verstaat geen woorden
maar voelt misschien dat wij er zijn
Om je te dragen op onze armen
om je jouw weg te laten gaan
Je haard te zijn om aan te warmen
om, als je het wilt, naast je te staan
Er fonkelen lichtjes in je ogen
Er fonkelen lichtjes in je ogen
onwennig kijk je om je heen
je begroet voor 't eerst de wereld
een wereld, even nog van jou alleen
Om je mondje danst een glimlach
je bent in zoete dromen
'k doe stilletjes voor jou de wens
ze uit te laten komen
Je bent een prachtig
stukje van de wereld
en een heel
bijzonder mens
heel veel geluk en liefde
is wat ik je wens