Geboortegedicht: ‘Na negen maanden verstoppertje spelen’
Na negen maanden verstoppertje spelen
kon ik in mama's schoot niet meer keren
'k besloot maar vlug naar buiten te komen
en lig nu in papa's armen te dromen
'k zou de wereld al willen verkennen
maar ik moet eerst aan de buitenlucht wennen
je kan mij ondertussen reeds komen bezoeken
'k zal trachten je zonder geween te begroeten
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer geboorte gedichten
Nu je er eindelijk bent zijn wij heel gelukkig
je hoofdje, je handjes, voetjes klein
je ziet nog weinig, verstaat geen woorden
maar voelt misschien dat wij er zijn
om je te dragen op onze armen
om je jouw weg te laten gaan
je haard te zijn om aan te warmen
om, als je het wilt, naast je te staan
De ooievaar bracht onder ons dak
het enige wat in ons huisje nog ontbrak
Nu we je kunnen vasthouden en horen en zien
is ons gevoel met geen pen te beschrijven
je bent een groot klein wonder, een 11 op
een schaal van 1 tot 10
en dat zul je voor ons altijd blijven
Na negen maanden wennen
ga ik nu de wereld verkennen