Overlijdensgedicht kind: ‘Met kaarsjes en bloemen’

Dag kleine schat, dag liefdeskind
door ons al zo verwacht, bemind
zo klein, zo broos en veel te teer
vergeten doen wij jou nooit meer

Daar ga je dan
zul je nog even omkijken
zul je nog even dag zwaaien
zul je ons later nog herinneren?

Daar ga je dan
je zult het leven van de engeltjes verrijken
je zult de hele dag dansen en draaien
je zult spelen met andere kinderen

Daar ga je dan Jurre en nooit zal jouw naam meer hetzelfde klinken

— ingezonden door Monique Versteegh

Je was zo mooi, veel te mooi om te leven
Want de engelen wilden je niet aan ons geven
We mochten je even zien, maar meer ook niet
Jou niet kunnen verzorgen doet ons veel
verdriet
Je bent onze zoon, onze tijger, onze engel
Maar waarom ben je nou niet onze Bengel
Waarom wou je niet huilen, konden wij je niet
horen
Je bent toch immers in deze wereld geboren
Te vroeg, maar dat mag tegenwoordig niet
baten
Toch ondanks alles, lieve zoon, heb jij ons
verlaten
Ik mis je zoveel, dat kan niemand weten
Maar onthoudt dit goed: ik zal jou nooit meer
vergeten

— Silvana van Beek

Als de vleugels van een vlinder
als een kerstbal dun als glas
zo breekbaar als bevroren blaadjes
gevallen boven op het gras

Zo teer was ook jouw korte leven
er kwam voor jou helaas geen start
en zo breekbaar als die blaadjes
zo gebroken is mijn hart

Zo sterk als alle liefde op de wereld
straal jij als sterretje op ons neer
misschien wil jij, mijn kleine hummel
over ons waken, keer op keer

Jij kon slechts leven in mijn lichaam
putte alles uit mijn kracht
ooit hoop ik er vrede mee te vinden
lieve Jaimy, rust maar zacht