Korte gedichten bij een overlijden – pagina 19

Nooit meer zul je door de tuin lopen
waar iedere bloem en iedere plant
getuigde van je zorgende hand
Nu ging de hemeltuin voor je open

Weer samen met vader
wie had dat gedacht?
Maar waarom zo snel
waarom zo onverwacht?

Dag lief zonnetje
je verdween achter de wolken
Dag lief zonnetje
je bent nu een ster

— ingezonden door Corina

Na vijf maanden ongelijke strijd
heb jij verloren voor altijd
maar voor ons is één ding zeker
jij verdient de wereldbeker

Al hield je nog zoveel van het leven
Je had het niet in eigen hand
Ongevraagd moest je het verlaten
En wij staan machteloos aan de kant

Kort was je tijd
Groot was je inzet
Opgewekt en spontaan
Ben je van ons heengegaan

To some you are forgotten
To others just part of the past
But to us who loved and lost you
Your memory will always last

Misschien zijn het je verloren woorden
Misschien wel je verloren stem
Ik zal het nooit te weten komen
Ik mis je mijn lieve opa

Rust nu maar uit
Je bent bevrijd uit je lijden
Maar ach, wat is het zwaar
Van jou te moeten scheiden

Je vocht voor wat je waard was
en dat was heel veel...

Hij blijft geborgen in onze herinnering
geworteld in ons bestaan
Wij hebben diepe bewondering
voor al wat hij voor ons heeft gedaan

Niemand mag afscheidbaar zijn
Ook al heb je heel veel pijn
Ik zal er altijd voor je zijn
In bitterkou en hete zonneschijn

— ingezonden door Guy Marteau

Laat mij slapend op U wachten
Heer, dan slaap ik zo gerust
Schenk mij vredige gedachten
Geef mij in mijn slaap Uw rust

Zoals hij leefde
is hij heengegaan
eenvoudig en tevreden...

De waarde van het leven wordt bepaald
door het spoor wat men achterlaat