Overlijdensgedicht kind: ‘Het is bijna ondraaglijk’

Een heel zacht warm briesje
blaast zachtjes over mijn huid
Ik zie twee prachtige engeltjes
als ik mijn ogen sluit

Eeuwig en altijd
jullie warmte om mij heen
jullie zijn mijn lieve kindjes
laten mij nooit alleen

Als ik jullie mis
of even aan jullie wil denken
Dan sluit ik mijn ogen
om even bij te tanken

Ik mis jullie in het leven
en dat doet altijd pijn
Maar dan sluit ik even mijn ogen
en jullie briesje voelt dan fijn

Ook al leefden jullie in mij maar heel even
ik heb jullie toch een naam gegeven
Een naam die leeft voor mij
en verbindt ons voor altijd
Jullie en mij

— Tanya Kat

Zachtjes is uit onze handen weggegleden
kleine Annick
als een bloem, verwelkt in de herfst
Nu rest ons alleen nog herinnering
aan 17 mooie maanden
en gebed tot God
om sterkte in ons groot verdriet

Jij mijn kind....
Jij mijn kind
door mij bemind
werd weggebracht
nog voor je het daglicht zag
Jij mijn kind
toen nog zo dichtbij
nu zover weg
maar wie weet waar?
Jij mijn kind
dat nooit zal weten
wat jij voor mij ooit hebt betekend
wat ze je hebben aangedaan
Jij mijn kind
dat ik heb gedragen
zal ik nimmer wederzien
zal ik nimmer kunnen beminnen

— ingezonden door Olivia

Eerst waren we blij, maar ook wel bang
voor wat er nog zou kunnen gebeuren
Toen zagen we de zonsondergang
die de wolken roze deed kleuren
Het was of iemand ons wilde vertellen:
het komt nu goed, dus toe, geniet!
Het leek om ons gerust te stellen:
er ligt nog zoveel moois in het verschiet!
In gedachten zagen we ons engeltje zweven
met een verfpot en een kwast
Zij heeft ons die roze wolken gegeven
't was een teken van Robyn, dat staat vast!