Overlijdensgedicht kind: ‘Het is bijna ondraaglijk’

Lieve Mink

Negen maanden lang een kanjer
Een vechter, we leefden met je mee
Nu ben je geboren
Maar je blijft niet bij ons...

Al die maanden was je er al
Je mama, papa en zusje
Ze houden zo van jou
Maar je blijft niet bij ze...

Het verdriet is groot
Om wat je had kunnen zijn
We mogen je niet leren kennen
Want je blijft niet bij ons...

Toch zul je voortleven
In al die harten van de mensen
Die al voor je geboorte van je hielden
Ook al blijf je niet bij ze...

Rust zacht lieve Mink
Geboren als een engeltje
Te mooi om waar te zijn
Ergens... blijf je bij ons...

— Renée Moonen

In de tunnel van verdriet
waar je licht noch toekomst ziet
waar 't gemis je lichaam raakt
waar je hete tranen laat
tot in de ziel de leegte voelt
daar is het leven onderkoeld
afscheid nemen doet zo'n pijn
en 't zal altijd bij me zijn
blijven tot m'n laatste snik
een kind verliezen blijft, weet ik

Het verdriet is na ... jaar wel wat gesleten
we zullen onze dochter nooit vergeten
We hadden ons al ingesteld op een leven
zonder
maar toen gebeurde opeens dat grote wonder
Tot onze blijdschap kunnen we nu laten horen
dat ons tweede kindje is geboren

Wij kijken naar boven
met in onze harten een wens
Nog één keer nieuw leven
en zie.....
Een dierbare ster straalt
stille getuige van vreugde en verdriet

— ingezonden door Corina Schuurman