Overlijdensgedichten – pagina 64

Een dierbare dode
met bloemen gedenken
is aan de levende
vriendschap schenken

— Nel van Drie; ingezonden door Nell Broens

Op snelle vleugels vloog je heen
Veel te jong, veel te vroeg
Herinneringen blijven
Ons hart is leeg...
Maar ook vol

— ingezonden door Marijke van de Haterd

Wanneer ik jou het meeste mis
als men dat vragen zou
zeg ik: wanneer ik wakker word
maar ook 's middags mis ik jou
en 's avonds als ik slapen ga
veel meer dan ik had verwacht
mis ik je tot het ochtend wordt
ik mis je dag en nacht

Mijn tranen vallen op
je koude handen
wanneer ik naar je kijk
Telkens denk ik aan die handen
nooit meer... binnen handbereik

— Ria Schut-Diks

Je genoot van het leven
Als ware het een feest
Wij vergeten nooit
Hoe bijzonder je bent geweest

Liefste mam, je blijft leven
je blijft in mijn gedachten zweven
ik denk nog steeds aan jou
de persoon van wie ik zielsveel hou
Ik weet het wel, je bent dood
en daarom is mijn verdriet ook zeer groot
maar ik zie je schoonheid in een bloem
en je lach weerklinkt in de bijen hun gezoem
Ik hoop dat je gelukkig bent hierboven
verlost van die onmenselijke pijn
maar ook weggerukt uit ons zalig samenzijn
Ik zal je alvast iets beloven
nooit zal ik jouw licht in mijn hart doven
en ik zal maken dat je trots op je zoon kan zijn

Waarom jij?
We zullen het nooit weten
We zullen je missen
Maar nooit vergeten

Het is gebeurd
Het is gedaan
Het afscheid is genomen
Ik zal je laten gaan

Een jaar van vallen en opstaan
Een jaar van hard en stil verdriet
Een jaar van weten wat pijn is
Een jaar van eeuwig gemis

Deze woorden zijn alleen voor jou
Voor een vechter
Voor een optimist
Voor een levensgenieter
Voor een man die geen moment
meer mist

Deze woorden zijn
alleen voor jou
Al heb je maar een half woord nodig
Uit respect
Uit liefde
Uit gevoel voor jou
Is eigenlijk elk woord overbodig

Deze woorden
Deze zinnen
Deze gevoelens
Ze zijn alleen voor jou
Want jij bent mijn voorbeeld
Mijn trots, waar ik van hou

Ik geloof niet in
afscheid
En al zal de dood ons scheiden
Jij blijft in mij bestaan
Dus leef maar rustig verder
Wij zullen altijd samen verder gaan

— Jaap Bertens; ingezonden door San Nevelsteen

Pijn is jou niet meer
horen praten
Pijn is jou niet meer
horen lachen
Jou missen is mijn
grootste verdriet
Jou vergeten kan ik niet
Ik leef dan ook met een
stil verdriet

Ik wou dat ik een vogel was
vrij van angst
die mijn vleugels verlamt
Vrij van verdriet
dat mij het zingen ontneemt
Vrij van last
die mij het vliegen verhindert
Vrij om te leven
verlost van het overleven
Ik wil vliegen

Het is iets waar je liever wil denken

Het is iets waar je liever niet aan wil denken
Je denkt steeds: mij overkomt dat niet
Maar eens komt het ook bij mij
Want niemand heeft 't eeuwige leven
Maar als het kon
dan zou ik het je geven
Want ik wil altijd bij jou zijn
Ach, misschien leven we
wel samen verder in de hemel
We zien wel als het zo ver is
maar ik weet wel
dat ik je atlijd mis...

Je was deskundig en gedreven
Je ging voor "blijven leven"
Jouw hoop en wilskracht, moed ten spijt
Bleek dit een ongelijke strijd
Je moest de zaak uit handen geven

Wachtend op een wonder
in 'n zomer waarin nog heel veel kon
IJdele hoop
besefte ik louter
waarna de herfst begon

Het stormde in mijn hart
en verdriet vulde al mijn dromen
Steeds opnieuw
de vraag
wanneer zal de winter komen?

Nu heb ik het zo koud
en de lente lijkt voorgoed verleden
Maar, voorbij is ook
jouw pijn
jij hebt genoeg geleden