Overlijdensgedicht kind: ‘Je eerste lachje niet kunnen horen’
Je eerste lachje niet kunnen horen
even knuffelen kan nu niet
het ontdekken van je tandjes
of je troosten bij verdriet
of je eerste stapjes
samen hand in hand
maar ondanks dit alles
heb ik met jou een band
Ik zal je nooit mama horen zeggen
en dat doet vreselijk veel pijn
maar jij, mijn allerliefste
zal altijd bij me zijn
Ik heb je nog even vast kunnen houden
het was een intens moment
je was m'n dierbaarste bezit
ben blij dat ik je heb gekend
De warme die jij me gaf
was als een stralende zon
maar ik wist dat ik je niet houden kon
Toch vind ik het heel fijn
jouw mama te zijn
als ik dan mijn ogen sluit
dan zie ik jou, mijn kleine spruit
een engel om me heen
een herinnering voor mij alleen
— ingezonden door Tanya Kat
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden kind gedichten
Suja, suja, slaap maar zacht
door de lange stille nacht
doe je oogjes nu maar toe
want je bent zo moe, zo moe
Suja, suja, rust maar zacht
want de engeltjes houden de wacht
doe je oogjes nu maar toe
want je bent zo moe, zo moe
Een droom ben je gebleven
we hadden je alles willen geven
je zoveel willen leren
laten zien, voelen en genieten
je alle liefde willen geven
en ons geluk met je willen delen
een droom ben je gebleven
en als een wondermooie droom
zul je met ons verder leven
— Ingrid & William ten Brink
Hoog boven mijn hoofd
in de diep zwarte lucht
zie ik allemaal sterren
voor niets op de vlucht
Eén daarvan ben jij
en ik sla overstromend van liefde
een diepe zucht
— Femke Russchenberg
Lieve Giovanni
Jij bent voor ons
het warme lentezonnetje
dat ook door donkere wolken
de warmte op ons straalt