Overlijdensgedichten – pagina 62

De waarde van het leven wordt bepaald
door het spoor wat men achterlaat

Vlinder, fladderend in de lucht
doe je hen de groeten in jouw vlucht
als je ze boven de hoogste bomen
wellicht zult tegenkomen

Voorbij is lief en leed
voorbij ook alle zorgen
al wat je streed en leed
is in Gods hand geborgen

Een sterretje aan de hemel is verlicht
het sterretje is alleen op jou gericht
Heb je pijn of verdriet
kijk dan naar boven
want verdwijnen doe ik niet
Ik fonkel je 's avonds tegemoet
en geef je voor het slapen gaan een lieve groet

Er zijn mensen die het weten...
maar niemand die het aan mij ziet
Veel huilen zonder tranen
mijn stil intens verdriet
Lieve vader in de hemel
ik mis je echt iedere dag
Je warme handen, je goede zorgen
je steun, je lach
Ooit zullen we weer samen zijn
dan wordt dat echt groot feest
En tot die tijd doe ik mijn best en zorg
dat je trots op mij kan zijn geweest

Onvoorstelbaar hoe jij je ziekte droeg
nooit klaagde en nooit vroeg
Toch nam deze strijd je volledig in beslag
en namen wij afscheid van je, elke dag
Tot onze spijt kwam er geen wonder
moeder, bedankt... voor ons blijf je heel
bijzonder

Jouw stem klinkt niet meer in ons midden
Toch spreek je nog in ons hart

Voor altijd een parel
in Gods hand

Nooit meer je stem
Nooit meer je lach
Ik mis je elk moment van de dag

Ik was vandaag aan 't strand
en voelde je dichtbij
maar ieder uur en iedere dag
raak je verder weg van mij
Je as is allang uitgestrooid
verwaterd in de zee
en al jouw kleine mini-deeltjes
zijn met de warme golfstroom mee
Laat je 't me even weten
wanneer je ergens bent gestrand?
Daar leven we dan samen verder
in dat nieuwe sprookjesland....

— Tilly Hendriks

Al die lange, lange jaren
bracht jij bloemen voor mij mee:
rozen, tulpen en narcissen
af en toe een orchidee
Je wist: ik vond dat altijd
zo fleurig in de kamer staan
en regelmatig, elke week haast
kwam jij met nieuwe bloemen aan
Nu koop ik zelf die bloemen
en kijk ik in de kamer rond
besef ik dat 'k niet vaak genoeg
gezegd heb hoe bijzonder ik dat vond
Dank je wel voor al die bloemen
dank je voor die kleurenpracht
Ik hoop dat al die mooie bloemen
de pijn om jou wat meer verzacht

— Tilly Hendriks

Papa, wij zijn nog zo klein
waarom nu al, het was zo fijn
je grapjes, je aai, je lieve lach
we missen het iedere dag
voor altijd zit je in ons hart
op een plaatsje heel apart

Laat me even
even alleen
met de stilte
stilte om me heen
't verdriet neemt de zee
hopelijk eens met zich mee

Ik kan mijn emoties niet kwijt hier
daarom maak ik voor jou een gedicht op papier
Mijn pen begint vanzelf de woorden te schrijven
waarom mocht jij niet langer bij mij blijven

Jouw sterven is zo
moeilijk te begrijpen
afscheid nemen kon niet meer
Te weten dat ik jou voorgoed moet missen
dat doet zo ontzettend zeer

Ons broer en zus
zijn behoort tot het verleden
want jij bent plots uit dit leven gegleden
Ik werd soms gek van verdriet
stoppen met huilen ging haast niet

Jij hebt extra
kleur aan mijn leven gegeven
waarom mocht jij niet langer blijven leven
Ik had je nog zoveel willen zeggen
misschien ook nog iets uit willen leggen

Maar ik weet zeker
er komt een keer
dan zien wij elkander weer
Ik moet verder, dat is waar
maar dit alles valt mij zwaar

Wat is tijd, ik ben
je kwijt
je was te jong, nog niet voorbereid
Toch is er iets dat troost mij nog het meest
ik ben er trots op dat jij mijn broer bent geweest

— Jolanda J.

Ik heb je lief, al ben je niet meer hier en ben ik niet meer bij jou
want wat je mij hebt gegeven in een onderbroken leven, beschermt mij tegen
de allerergste kou
Wat jij hier achterliet is meer dan een gedicht:
een zomeravond in het riet bij 't allerlaatste licht
Ik heb je lief, ik ken je naam
en zal je nooit vergeten
Ik vond dat jij dit hier ver vandaan
toch eventjes moest weten

— Rienk Ratsma