Blijf geloven in een toekomst
ook al lijkt de kans maar klein
Blijf geloven in een wereld
die jouw wereld ook kan zijn
Blijf geloven in het leven
in je denken en je doen
Blijf geloven in oprechtheid
en in normen en fatsoen
Blijf geloven in de vrede
en een simpel kort gebed
Blijf geloven in de mens
die zich voor jou heeft ingezet
Blijf geloven in het wonder
dat jouw angsten overwint
Blijf geloven in de onschuld
en in de glimlach van een kind
Blijf geloven dat een ander
ook voor jou wat over heeft
Blijf geloven in de liefde
alle dagen dat je leeft
Blijf geloven in de waarde
en het doel van je bestaan
Blijf geloven dat de mensen
eenmaal samen zullen gaan
Overlijdensgedichten – pagina 2
Mijn allerliefste vrouw, onze mama, mijn
jongste kind
door ons allen zeer bemind
Jouw gezin, je dierbaarste bezit, vredig bijeen
dit hield je op de been
Jouw gastvrijheid en unieke warmte, bij iedereen
bekend
daarmee heb je vele harten verwend
Jouw hobby tot kunst verheven
waardoor je alle moeilijkheden de baas bent
gebleven
Rust zacht in de nieuwe wereld die jij gaat
betreden
wij zullen je nooit vergeten!
Mijn vader sterft: als ik zijn hand vasthoud
voel ik de botten door zijn huid heen steken
ik zoek naar woorden, maar hij kan niet
spreken
en is bij elke ademtocht benauwd
Dus schud ik kussens en verschik de deken
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwig oud
en blijf als kind eeuwig in gebreke
Wij volgen één voor één hetzelfde pad
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mezelf nu bij zijn bed gezeten
Straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb lief gehad
Eén jaar geleden dwong je ziekte je ons te
verlaten
Een jaar waarin wij ook door te praten je niet
vergaten
Een jaar van gemis, verdriet en stekende pijn
Eén jaar werd onze zoon, waarbij jij niet meer
aanwezig kon zijn
Een jaar, waarbij verjaardagen, kerst en oud
en nieuw
Maar ook de gewone dingen niet meer zijn als
voordien
Maar de herinneringen en "het houden van"
blijven...
Je was de branding, je was de zee
de rots die nodig was
je gaf me steun, ging met me mee
als ik je nodig had
Je was de patriarch, m'n toeverlaat
kon steeds bij jou terecht
met mijn verdriet en met mijn leed
je luisterde steeds oprecht
Nooit zal ik kunnen vergeten
wie of wat je was
je was een hele goede vader
ik je dochter die je graag mag
Ik was nooit het goede voorbeeld
van een prinses maar eerder van een rebel
je hebt met mij mijn wonden geheeld
en dan redde ik het wel
En papa, als je boven bent
geef me dan even een sein
er zijn vast anderen die je er kent
geloof me, het is er vast heel fijn
Elke avond bid ik steeds
om spiritueel bij jou te zijn
waar je ook bent of zal gaan
ik ga mee, mij krijgt niemand klein
Ik neem geen afscheid, zeg geen vaarwel
ik zeg enkel maar tot ziens
ik weet nog voordat je het beseft
zal ik je ginder wederzien
Een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn hele denken
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken
Aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid: 't graf bedekkend
de pijn dreunt als een droef refrein
Waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
't is nu te laat; de kist gesloten
wat heeft mij jarenlang bezield?
De kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...
Al vijf lange jaren zonder jou
Waarom moest dit nou gebeuren?
Wij hadden verder met jou willen leven
Mijn kleinste meisje, onze zus
Nooit, nee nooit ben jij uit onze gedachten
Missen doen wij jou steeds meer
Men zegt: verdriet dat slijt
Maar weet men ook wanneer?
Heer, sla Uw armen even om mij heen
Ik ben verdrietig, mateloos alleen
Want wie ik liefhad, die ging van mij heen
Ik smeek U: wilt U naar mij luisteren, Heer
Ik zie geen uitweg en mijn hart doet zeer
Want wie ik liefhad, hoort mij nu niet meer
Vind ik ooit weer de rust die het geluk mij gaf?
Heer, buig U over mij en droog mijn tranen af
Want wie ik liefhad, ligt in een koud graf
Heer, geef mij alstublieft een beetje licht
Want donker is de nacht en loodzwaar zijn
gewicht
Hij die ik liefhad, sloot zijn ogen dicht
Heer, ik wil vluchten uit het hier en nu
Want alles lijkt zo zinloos, klinkt zo cru
En wie ik liefhad, is voorgoed bij U
Zegt U nu: "Zet je voeten in Mijn spoor
Ik zal je ondersteunen, kind, vecht dóór
Want wie je liefhad, ging je enkel vóór..."
Wij zijn allemaal kinderen van ouders
maar plotseling ben je iemands kind niet meer
Geen grote brede schouders
waar vinden we de inhoud van het leven weer?
Dan denk je, we moeten het redden
we hebben een gezin en we hebben elkaar
Doodgaan hoort bij het leven
en dat is maar al te waar
Gedreven door de liefde van zijn Heer
is hij een gids en steun geweest voor velen
totdat God zelf zei: "Kind, het hoeft niet meer
je mag nu eeuwig in Mijn vreugde delen"
Vanmorgen werd ik wakker
in een wereld zonder Jen
Een wereld zie ik eigenlijk niet ken
Een wereld waarvan
ik wist
dat hij zou komen
Ook al had je nog zoveel dromen
We hebben allemaal
gezien
hoe je hebt gevochten
Je weet dat ook WIJ Kreng, Kruiper en Sluimer
niet mochten
Je hebt het verschrikkelijk zwaar gehad
En toch heb je steeds feller gestreden
Je wilde het niet weten en knokte door
Daar bewonder ik je voor
Meisje, je bent zo sterk geweest
Je hebt gevochten als een beest
We hebben zaterdag allemaal naast je bed
gestaan
En daar moesten we je laten gaan
Vanmorgen was het even slikken
Ik werd wakker in een wereld
die ik eigenlijk niet ken
Wakker, in een wereld zonder Jen
— Emily de Ruiter
Toen mijn moeder was gestorven
heb ik lang staan kijken naar haar lief gezicht
verstild en gladgestreken waren nu haar
trekken
haar ogen voor altijd zonder licht
Voorbij was haar verdriet
om het vergeten
voorbij haar heimwee
het niet meer weten
Zo rustig lag ze daar in haar laatste slaap
niet meer het kind van de laatste jaren
maar mijn moeder
nu zonder geest
De geest had haar lichaam verlaten
omhoog gestegen als een leeuwerik naar de zon
terug naar haar oorsprong, begin en einde
voorbij de regenboog, terug naar de bron
Kijkend naar haar verstild gelaat
voelde ik de pijn, en mijn verdriet
opnieuw de navelstreng verbroken
maar ik wist ook: zo is het goed
— ingezonden door Elske
Vergeet haar niet
die heel haar leven
God en plicht
is trouw gebleven
Die man, kind en vriend
tot voorbeeld en troost
heeft gediend
Die uitgeput en moegestreden
een beter land is ingetreden
alwaar ze ons eens wederziet
Bid voor haar, vergeet haar niet
Eens uit moeders schoot geboren
nu heb je opeens je kind verloren
De klok lijkt even stil te staan
het heden wil niet meer verder gaan
Leeg in je hoofd en lam in je benen
in een roes de uitvaart regelen, afscheid
nemen
Het enige wat je nog voor je kind kan doen
is een lief gebaar of een laatste zoen
Dit hoofdstuk is veel te vroeg afgesloten
hopelijk heb je van de tijd samen wel genoten
Je verleden samen is misschien even zoek
later koester je het als een dierbaar boek
— Claudia C.M. Rodenburg-Folkerts
Mijn vader sterft: als ik zijn hand vasthoud
voel ik de botten door zijn huid heen steken
ik zoek naar woorden, maar hij kan niet
spreken
en is bij elke ademtocht benauwd
Dus schud ik kussens en verschik de deken
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwig oud
en blijf als kind eeuwig in gebreke
Wij volgen één voor één hetzelfde pad
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mezelf nu bij zijn bed gezeten
Straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb lief gehad