Overlijdensgedicht: ‘Wij zijn allemaal kinderen van ouders’
Wij zijn allemaal kinderen van ouders
maar plotseling ben je iemands kind niet meer
Geen grote brede schouders
waar vinden we de inhoud van het leven weer?
Dan denk je, we moeten het redden
we hebben een gezin en we hebben elkaar
Doodgaan hoort bij het leven
en dat is maar al te waar
Meer overlijden & rouw gedichten
Als er na de dood een leven is
Als er na de dood een leven is
dan zal de dood fantastisch zijn
vrij van tranen, vrij van pijn
een weerzien met hen die ik zo mis
Het is nog niet te begrijpen
Het is nog niet te begrijpen
je stem niet meer te zullen horen
jou niet meer naast me te vinden
bij 't wakker worden
je gezicht niet meer te zullen zien
Het is nog niet te begrijpen
als anderen alweer doorleven
als bijna niemand nog je naam noemt
zal ik jouw stem nog horen in mij
zal ik naar je verlangen
bij 't wakker worden van mijn verdriet
Het is nog niet te begrijpen
afscheid van jou te moeten nemen
het klinkt zo koud, zo onherroepelijk
je zult altijd bij me blijven
ik zal mijn verdriet niet koesteren
maar jou een warme plek blijven geven diep in
mij
Jij was mijn
geborgenheid
mijn tegenwicht
de intens levende
de storm soms
maar ook de luwte
geleefd heb je
tot het einde toe
en je leeft nog...
We hadden je zoveel willen geven
Lief zusje
We hadden je zoveel willen geven
maar toch ben je weggebleven
Je zult nooit meer terugkomen
ook al willen wij dat
Ons verdriet is om jou
we zullen je nooit vergeten
wij houden van jou
— Je zus Melanie
Zoals het was zal het nooit meer zijn
Zoals het was zal het nooit meer zijn
Alles is anders, maar toch ook weer fijn