Overlijdensgedicht: ‘Wij zijn allemaal kinderen van ouders’
Wij zijn allemaal kinderen van ouders
maar plotseling ben je iemands kind niet meer
Geen grote brede schouders
waar vinden we de inhoud van het leven weer?
Dan denk je, we moeten het redden
we hebben een gezin en we hebben elkaar
Doodgaan hoort bij het leven
en dat is maar al te waar
Meer overlijdensgedichten
Je was de branding, je was de zee
Je was de branding, je was de zee
de rots die nodig was
je gaf me steun, ging met me mee
als ik je nodig had
Je was de patriarch, m'n toeverlaat
kon steeds bij jou terecht
met mijn verdriet en met mijn leed
je luisterde steeds oprecht
Nooit zal ik kunnen vergeten
wie of wat je was
je was een hele goede vader
ik je dochter die je graag mag
Ik was nooit het goede voorbeeld
van een prinses maar eerder van een rebel
je hebt met mij mijn wonden geheeld
en dan redde ik het wel
En papa, als je boven bent
geef me dan even een sein
er zijn vast anderen die je er kent
geloof me, het is er vast heel fijn
Elke avond bid ik steeds
om spiritueel bij jou te zijn
waar je ook bent of zal gaan
ik ga mee, mij krijgt niemand klein
Ik neem geen afscheid, zeg geen vaarwel
ik zeg enkel maar tot ziens
ik weet nog voordat je het beseft
zal ik je ginder wederzien
Je was er
Je was er altijd
Je was er heel veel
Je was er voor iedereen
En nooit teveel
Als een sterretje in de nacht
Als een sterretje in de nacht zal je altijd bij
ons zijn
helder, schitterend, ons kleine prinsesje
jij blijft voor altijd klein
Maar met de geboorte van onze zoon is het geluk weer terug in ons leven
Wij zullen hem omringen met de liefde
die we jou maar zo kort konden geven
Handjes groot of klein
Handjes groot of klein
Handjes zullen er altijd zijn
Handjes om te graaien
Handjes om te geven
Handjes om te zwaaien
Handjes om te léven
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Overlijden
- Gedicht