Overlijdensgedicht: ‘Wij zijn allemaal kinderen van ouders’
Wij zijn allemaal kinderen van ouders
maar plotseling ben je iemands kind niet meer
Geen grote brede schouders
waar vinden we de inhoud van het leven weer?
Dan denk je, we moeten het redden
we hebben een gezin en we hebben elkaar
Doodgaan hoort bij het leven
en dat is maar al te waar
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Hij had de schoonheid van de akkers lief
't land van vruchtbaarheid en ruimte
tot ook zijn dromen kleiner werden
een tuintje, een plaatsje, dieren en wat gerief
maar nu een hemel zonder grenzen
Hoger dan de blauwe luchten
en de sterretjes van goud
woont de Vader in de hemel
die van alle kind'ren houdt
Al die tijd onzichtbaar
diep in mama's schoot
En in een keer was je daar
zo mooi, zo klein... maar dood...
Voor wie jou niet heeft gezien
is het moeilijk te geloven
Slechts zichtbaar voor een enkeling
lief engeltje van boven
— Linda van Leeuwen; ter nagedachtenis aan Robyn
In 3 harten ben je nu al gesloten
Op 3 paar handen zal je worden gedragen
In de stralen van 1 ster zal je schijnen
Die ene ster zal je volgen en beschermen
En alles zal je laten weten hoe welkom je bij
ons bent
— Jeanette van der Meer