Overlijdensgedichtje: ‘Gedreven door de liefde van zijn Heer’

Wie nooit heeft geleden
heeft nimmer geleefd
Wie zich nooit vergiste
heeft nimmer gestreefd
Wie nooit heeft geweend
heeft geen vreugd als hij lacht
Wie nooit heeft getwijfeld
heeft nooit ernstig gedacht

Op een morgen heb je langs de weg een engel
ontmoet
En jij ging mee
Plukt nu de sterren in een verloren paradijs
Waarom kan de hemel niet op aarde beginnen

Lijden met een lach en een traan
woorden soms moeilijk te verstaan
Je hebt het als een moedig mens gedaan
wie weet wat jij hebt doorstaan?
Al je liefde heb je ons gegeven
met die herinnering zullen we verder leven

Parels kunnen sterven

Strijden tegen een
onmogelijke kracht
Het lag als een waas over jouw gezicht
Een gevecht zonder praal en zeker zonder
pracht

Accepteren, het was onmogelijk, je wilde
idealen nastreven
De aftakeling bestrijden, jouw sterke moed,
zou genoeg moeten zijn maar het lichaam wilde
niet meer leven

Jouw vechtende ademhaling zit vast in mijn
gehoor
De laatste zucht was nooit de laatste
Tot het ene moment, het besef kwam, zelfs de
hardste parel kan sterven.... je verloor!

— ingezonden door Nathalie