Overlijdensgedichtje: ‘Gedreven door de liefde van zijn Heer’

Eenzaam... ik wist niet wat men daarmee
bedoelde
totdat mijn leven op zijn "kop" stond
En het begrip eenzaam door het plotseling wegvallen van jouw jonge
leven uitvond

Een van de belangrijkste personen uit mijn
leven
mocht hier bij mij haar liefde niet meer geven
Zomaar ineens verdwenen, echt voor altijd!
Niets te vertellen of aan te doen, ik ben je
kwijt

Niemand van mijn
leeftijd in de buurt om te delen hoe pijn dit doet
Niemand die kan vertellen hoe het nu zonder jou verder moet

Ik doe mijn best om alles aan jou te onthouden
voor altijd!
Herinneringen in mijn hoofd en hart tot in de
eeuwigheid!

Heimwee, een intens gemis
een verlangen naar een kind
een kind wat er niet meer is

Heimwee, naar die gelukkige weken
verdriet om de leegte die je achterlaat
jouw dood die mijn hart deed breken

Heimwee, mijn handen zoekend naar jou
zoveel vragen maar geen antwoord
mijn kind, waar ben je nou?

Heimwee, naar die "zorgeloze" tijd
toen ik je nog bij me had
wanhopig, want nu ben ik je kwijt

Heimwee, naar jou
in mijn buik, nog maar 4 maanden oud
toen je mijn lichaam verliet
was je al gestorven en ik had het zo koud!

Heimwee, naar al die dromen
je was zwaar gehandicapt
onze droom zal nooit meer uitkomen

Heimwee, naar jou, mijn derde kind
boos ben ik om jouw te korte bestaan
maar dankbaar voor de liefde
die ik bij mijn andere twee kinderen vind

— Caroline

'k Hield vast omsloten in mijn hand
een schone edelsteen
zo zuiver en zo schitterend
vond ik er nimmer een

Het was mijn eigendom, mijn schat
geschenk van God de Heer
geen ander die 't bewaken zou
zo liefdevol en teer

Doch zie daar vroeg op zek're dag
de meester mijn juweel...
ik smeekte Hem: "ach Vader, nee!
dat niet, dat is teveel!"

Toen sprak de Heer zacht tot mij:
"ik doe het uit liefde, kind
opdat gij eenmaal in mijn kroon
het schoner wedervindt"

"Ach Heer, 't is mijn grootste schat
mijn wondere diamant
ik zal er trouw voor zorgen Heer
met liefdevolle hand"

"Dat weet ik" sprak des Vaders stem
"maar als men rooft uw steen?"
geen dief heeft ooit de drempel van
mijn woning overschreen

En waar uw dierbaar kleinood is
daar zal ook uw hart zijn
uw schat is slechts voorgegaan
en straalt in zonneschijn

God sprak - mij trof een diepe blik
vol deernis, mild en zacht -
toen heeft Hij stil mijn kostbare schat
in veiligheid gebracht

In 't vale morgenlicht
stond ik, verblind van smart
en drukte toen de lege doos
zacht schreiend aan mijn hart

Toch sprak ik: "Vader ik vertrouw
op Uw onfeilbaar Woord:
ik weet dat nu mijn liefste bezit
ons beide toebehoort!"

— ingezonden door Sonja Bazelmans

Als een spinrag geweven
broos, breekbaar en fijn
zo was je leven
Levend van uur tot uur
van dag tot dag
Door het diepe donker dwalend
als een schim in de nacht
Zoekend naar het licht
naar een nieuw begin
naar een nieuwe start
Dromend dat het donker zou wijken
voor rustgevende kracht
Daarna stilaan plaats zou maken
voor heerlijk zonlicht
Zodat ondanks de pijn
je gelukkig kon leven
Vandaag heb je het zonlicht gevonden
hoef je niet verder meer te zoeken
maar kun je nu rustig genieten
van een welverdiende rust
Rust nu maar, je strijd is gestreden
Wacht daar op mij
Want ooit zal ook ik
dat zonlicht mogen aanschouwen
en zien wij elkaar weer