Overlijdensgedichtje: ‘Zo ver, zo ver van mij vandaan’

Men moet niet wenen om wat niet meer is
maar gelukkig zijn om wat is geweest

Er is een geest die bijzonder en sterk is
maar ook een lichaam dat anders is
Die geest bleef vechten tot het laatst aan toe
alleen het lichaam, dat werd moe

Jullie moeten nu samen
Zoeken een nieuw begin
Dwars door een dal van tranen
Zo vol herinnering

Je ging
en nam je glimlach mee
ver buiten ons bereik
Maar soms
denken wij hem nog te zien
als wij in het zonlicht kijken

Je ging
en nam je glimlach mee
we missen hem elke dag
Maar gisteren
hervonden we hem
toen wij een vlinder zagen

Je ging
en nam je glimlach mee
Maar in veel kleine dingen
zien wij steeds
jouw glimlach weer
dat zijn herinneringen

— ingezonden door Regina