Overlijdensgedichtje: ‘Treur niet, glimlach, er was’

Ik was er niet op voorbereid
het ging allemaal zo vlug
waarom gunde hij ons niet nog wat meer tijd
kom alsjeblieft nog even terug

Ik kan hem niets meer zeggen
ik kan hem niets meer vragen
de herinnering aan hem
zal echter nimmer vervagen

Geef me nog eenmaal
voor de allerlaatste keer
de kans afscheid te nemen van hem
en verzacht daarmee dit onbegrijpelijke zeer

Wie zal mijn tranen drogen?
Vol verdriet schreeuw ik je naam naar de
horizon
De dag is als een grauw gordijn
Mijn toekomst vol beloftes is verdwenen
Wie zal de barsten helen
En ze strelen tot ze niet meer pijnlijk zijn?

Ik droom van het land
waar hemel en aarde elkaar verbinden
Ik wil daar heen
en hoop jou daar dan te kunnen vinden
Maar ik weet, het is een ijdele hoop
want hoe ver ik ook loop
er komt geen einde aan de horizon
en ik maar dromen dat ik jou bereiken kon

Lieve ...(naam overleden kind)...
Eerder van jou bevallen
die 9 maanden vreugde bracht aan allen
de vreugde bracht meteen verdriet
afscheid nemen wilden we niet
We wilden je liefde en aandacht geven
zoals elke ouder zou doen in het leven
we wilden je graag leren kennen
en hadden je flink willen verwennen
Nu zal het zo zijn
maar niet met jou en dat doet pijn
eindelijk zijn we nu weer terug blij
blij om jouw nieuwe zusje
maar was jij er maar bij