Overlijdensgedicht: ‘Gisteren aan je graf’
Gisteren aan je graf
je koude zwarte steen
mocht ik weer zoals voorheen
jouw woorden proeven
mocht ik weer je geest hervinden
in de vrede en de rust
die met zonlicht op mijn ogen scheen
jouw warmte diep
diep in alle vezels doordrongen
een vrede eindeloos volmaakt
het was alsof rond jou en mij
alle engelen zongen
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
De Heer heeft vol liefde Zijn armen geopend
en heeft je geroepen: Kind, nu is het tijd
voor wat je gelovend, volhardend en hopend
zo graag wou ontvangen: de kroon na de strijd
Kom binnen, je plaats is bereid en Ik wacht
nu mag je ontwaken uit het zwart van de nacht
En Hij die vol liefde Zijn kind heeft ontvangen
kent ons verdriet, ons gemis, onze pijn
Hij troost ons en zegt: Ik zal blijven verlangen
tot al Mijn geliefden bij Mij zullen zijn
het duurt niet zo lang meer dan vier Ik het
feest
met wie tot het einde toe trouw zijn geweest!
— Nel Benschop
De tijd is als een wolk
waar is hij wel ontstaan
voordat je het bemerkt
is hij voorbij gegaan
— ingezonden door Nell Broens
Since you have gone and I remain
One thing I ask you to do
Walk slowly down that lovely path
For some day I'll come to you
I want to know each step you take
That I may do the same
For some day down that lovely lane
You'll hear me call your name
— ingezonden door Gerie van de Vlekkert
Het laatste beetje is nu op
veel was er te verduren
Het kaarsje is thans opgebrand
gedoofd zijn alle vuren
Voor wie het aangaat is 't niet erg
die heeft genoeg geleden!
Wel voor hen die ik achterliet
vaarwel en wees tevreden!
Ik ga naar boven, niet naar beneden