Overlijdensgedicht: ‘Gisteren aan je graf’
Gisteren aan je graf
je koude zwarte steen
mocht ik weer zoals voorheen
jouw woorden proeven
mocht ik weer je geest hervinden
in de vrede en de rust
die met zonlicht op mijn ogen scheen
jouw warmte diep
diep in alle vezels doordrongen
een vrede eindeloos volmaakt
het was alsof rond jou en mij
alle engelen zongen
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Een ziel vol liefde en goede gaven
ligt hier nu stil en zacht begraven
— ingezonden door Katrien
Oneindig stil verdriet
jou vergeten kan ik niet
het leed, onnoemelijk zwaar
dag lieverd, we zien elkaar
Pappie vertel eens....
toen ik werd geboren
kon ik als jij praten
jouw stem toen al horen
Pappie vertel eens....
toen ik ging lopen
ging jij toen gelijk nieuwe
schoentjes voor mij kopen
En pappie vertel eens....
was ik vroeger altijd
jouw kleine lieve meid
Pappie vertel eens.....
ik ben nu volwassen
ik heb zo'n verdriet
pappie ik heb je zo nodig
maar nu ben je er niet
— ingezonden door Suus
Het is zo ver
Ik ga op reis
Weg, ver weg
Onbekend waarheen
Degene die ik liefheb verlaat ik
Om degene die ik liefhad terug te vinden