Overlijdensgedichtje: ‘Onsterfelijkheid ligt niet’

Zijn ogen kijken ons niet meer aan
zijn arm zwaait ons niet meer uit
hij is nu van ons heengegaan
ook al zien wij hem niet meer
zijn stem horen wij, steeds weer
voor hem nooit meer zorg en pijn
hij blijft in onze gedachten
hij zal voor altijd bij ons zijn

Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Veel zijn vergeten
van niets meer weten
Oh, wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest

De tijd was gekomen
dat je moest worden opgenomen
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest

Het geven van structuur in je leven
dat wilden we jou geven
Onbegrip, machteloosheid
verdriet en boosheid
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest

Boos, maar ook lief kon je zijn
dan deed het ons minder pijn
Wat zul jij eenzaam zijn geweest
toen je verdwaalde in je eigen geest
Maar gelukkig, is dat nu geweest

Opa
We vragen aan oma
wanneer kom je terug
Ze zegt dan, je bent
bij de engeltjes
hoog in de lucht
Zwaai maar naar boven
zodat hij jullie ziet
Dag lieve opa
wij vergeten je niet

Dor en kaal geworden boom
alle leven lijkt geweken
maar wat blijft dat is de droom
door de dood heen niet bezweken

— Nel van Drie; ingezonden door Nell Broens