👶Geboortegedichten – pagina 35

Kom, kom, kijk maar niet verrast
ik was alleen mijn moeder maar tot last
Maar nu ga je wat beleven
ik zal mijn vader de eerste weken slapeloze nachten geven
Ik ben lief en klein, zacht en fijn
om mezelf maar niet te roemen
zullen papa en mama mij Jordi noemen

Hoe het wonder te verwoorden
waar, - vol hemelse akkoorden
gelijk duizendschoon ontloken -
dit prille wezen, onbesproken
in zijn nakend ochtendgloren
ons tot zijn ouders heeft verkoren

Als we je zien zijn we gelukkig
je hoofdje, handjes, voetjes klein
Je ziet nog weinig, verstaat geen woorden
maar voelt misschien dat wij er zijn
Om je te dragen op onze armen
om je jouw weg te laten gaan
Je haard te zijn om aan te warmen
om, als je het wilt, naast je te staan

We houden onze zoon in 't licht
en tonen hem aan de zon
Ons leven kreeg veel meer gewicht
toen dat van hem begon

Zo'n lief kind zie je zelden
Dus werd 't de hoogste tijd om me te melden

Mijn papa en mama zijn dankbaar en blij
Met mij als persoontje erbij
En nu willen jullie zeker weten
Hoe ik zal heten:

Roanne is het begin
Romy komt middenin
Marelle staat in de laatste zin

Het blijft een wonder, teer en klein
Wij geven hem onze liefde
Hij, ons nieuw geluk, zo fijn

Twee handjes grijpen de wereld in
al is die wereld nog zo klein
Dat, wat die handjes zullen grijpen
steeds het goede moge zijn

Wat is het toch een wonder
wat is het toch bijzonder
Wij vinden het erg fijn
dat jij ons kindje mag zijn

En dan is ze er plots:
moeders mooiste, vaders trots