Opa & Oma geboortegedicht: ‘Het begon met een zaadje en een ei’
Laura
Het begon met een zaadje en een ei
ze smolten samen en het werd een zij
Je was zo klein als een spin
maar je leefde en dat was het begin
Je groeide, en alles ging naar wens
je werd steeds meer een mens
Een teken van leven, je ging bewegen
je mama was blij, het was een zegen
Van vruchtje tot mens
het blijft een uniek gebeuren
Een ding is zeker
het zal je leven kleuren
— Oma Kroone
Meer oma & opa gedichten
Ik ben heel verwonderd
Ik ben heel verwonderd
en een beetje overdonderd
want al ben ik er zo dichtbij
het blijft een wonder voor mij
In mijn dochter groeit dat wonder
en dat voelt zo heel bijzonder
het gebeurt niet elke dag
dat je van een moeder moeder worden mag
10 vingertjes, 10 teentjes
Soraya
Een piepklein neusje
10 vingertjes, 10 teentjes
En dan... die leuke beentjes
Je bent zo lief, zo teer
Ik wil je knuffelen
Telkens weer
Lief klein babymensje
Ik heb voor jou ook een wensje:
Dat jij je hele leven
Veel liefde en geluk mag geven
Het zonnetje dat ben je al
Dus laat het schijnen overal
— Oma Sjaan
In onze dochter
In onze dochter groeit nu een heel mooi wonder
Dat voelt voor ons zo warm en bijzonder
Een baby nog zo teer en klein
Straks zal jij kleine spruit op deze wereld zijn
Jou zullen we ook al onze liefde geven
Grootouders worden is zo mooi in het leven
Je bent nu al zo diep in onze gedachten
Maar we moeten nog een paar maandjes op
jouw komst wachten
Wat je ook gaat worden en hoe je zal gaan heten
Dat zullen we allemaal pas in februari weten
— Carla van Schaijck
Mij vervult een gevoel, groot en machtig
Mij vervult een gevoel, groot en machtig
Oma zijn, dat is toch prachtig
Als ik in je wiegje kijk
voel ik mij oneindig rijk
Wat een handjes, wat een toet
wat een lijfje, alles goed
Ik zou voor jou willen wensen
alleen om je heen, lieve mensen
Dat alle pijn jou bespaart mag blijven
geen donkere wolken voorbij zullen drijven
Jij stat bij mij heel hoog
jij bent het goud aan mijn regenboog
Voor altijd sluit ik jou in mijn hart
Oma zijn is heel apart
— Ieny Vermanen