Overlijdensgedicht kind: ‘De stilte van de zee’

Als tranen een trap konden bouwen
En herinneringen een brug
Dan klommen we hoog de hemel in
En brachten we Sander heel graag mee terug

— ingezonden door Marijke van de Haterd

Daphne

Hoe werd naar je komst uitgekeken
Wat was iedereen trots...wilde je verwennen
Nu is echter gebleken
Dat we je niet écht hebben mogen leren kennen

Geen 4 maanden heb je
ons met je aanwezigheid mogen verblijden
Een hel voor een ieder die zo dichtbij staat
Nu zijn we je afscheid aan het voorbereiden
Geen pil...... geen helende hand heeft gebaat

Geen woord heb je tot ons kunnen richten
Je blik en glimlach alleen waren al voldoende
Om onze zielen te verlichten
In alle droefheid zien we toch hetgeen ons
verzoende

De liefde voor al het leven
De liefde het leven te laten
En dan weer heel even
Relativeren..... afzien van resultaten

In onze harten je naam gegrift
Zullen je bestaan nooit ontkennen
Herinneren, je geboorte als gift
Aan jouw afscheid wellicht nooit wennen

Papa en Mama, Opa's en Oma's... ieder die je
lief heeft zit hier
En jij... omsloten door onze liefde... ligt daar
Eigenlijk heel eenzaam en alleen... ik krijg het
moeilijk op papier
Wij moeten door... maar jij bent al klaar

— Béla

Voor Jur

Je hebt slechts even aan mijn hart gelegen
Ik had zo graag mijn handen om je wangetjes
gelegd
En zacht de al gekozen naam gezegd
O God, zo graag je kleine mond gekust

— ingezonden door Karin Kuypers

Omdat ...(naam kind)...
méér was
dan zomaar een kind

een kind
als nooit tevoren

een kind
onvergelijkelijk

een kind
zo kwetsbaar en teer

noem huiverend
van ontroering
zijn/haar naam

zijn/haar onvergetelijke
naam

— ingezonden door Annette van Straten, vrij naar Hans Bouma "Kind van hun Dromen"