Overlijdensgedichten – pagina 61

Je vocht voor wat je waard was
en dat was heel veel...

Verdriet is menselijk verder komen
dat leert de dag, dat zegt de nacht
en ook al heb je 't niet verwacht
ondanks 't gemis blijven de dromen

Het leven is een warm palet
van stille, blije en donkere dagen
met zoveel antwoorden en vragen
waar jij je naam op hebt gezet

Het hoort bij het leven
dat we allen moeten gaan
't is goed om af en toe heel even
daarbij eens stil te staan!

Geen uren en geen dagen
genoeg om te verstaan:
het hoort bij het leven
om steeds weer door te gaan

— Jan Coghe

Niemand zal ooit weten
hoe graag we haar gezien hebben
Niemand zal ooit beseffen
hoeveel pijn we hebben
Niemand zal ooit ondervinden
hoeveel we haar zullen missen
Niemand zal ooit begrijpen
welke rol ze speelde in ons leven
Maar iedereen zal weten dat ze nooit écht dood
is
Altijd zullen we haar meedragen in ons hart
Nooit zullen we er ook maar aan denken om haar
te vergeten!

Hij blijft geborgen in onze herinnering
geworteld in ons bestaan
Wij hebben diepe bewondering
voor al wat hij voor ons heeft gedaan

Het leven soms zo kort, soms niet lang genoeg
Een afscheid veel te vroeg
Soms nog zoveel willen vertellen
Als je laatste dagen tellen
Ook al weet je het moment is gekomen
Je had samen nog zoveel dromen
Afscheid nemen doet altijd pijn
Je hoopt zo lang mogelijk bij elkaar te zijn
Toch doet het me goed te weten
Dat we elkaar niet zullen vergeten
Want er komt een moment
Dat je elkaar weer herkent

— Désirée

Menigeen klopte aan jouw deur
altijd deed je open
maar ik mocht zonder kloppen binnenlopen
Nu klop ik keer op keer
maar jij doet niet meer open
Kon ik nog maar even zoals toen
zomaar bij je binnenlopen

Mijn tranen zijn gedroogd
Mijn glimlach is terug
Ik luister weer naar anderen
Ben na maanden minder stug
Maar diep van binnen zit nog steeds die pijn
Dat kan ik niet veranderen, ook al wil ik vrolijk zijn

— ingezonden door Tamara

Niemand mag afscheidbaar zijn
Ook al heb je heel veel pijn
Ik zal er altijd voor je zijn
In bitterkou en hete zonneschijn

— ingezonden door Guy Marteau

Twee handen aan een ragdun touw
de dunne draad des levens
daaraan had jij je vastgeklemd
hopend, wachtend en onwetend
Hopend dat het goed zou gaan
vechtend voor je leven
onwetend dat de tand des tijds
je touw had doorgevreten
Toen kwam je eind, je touwtje brak
het einde van het bestaan
en ben je stilletjes, maar trots
naar ma op weg gegaan

Oma, hoe was het toen

Beste Oma
Oma, hoe was het toen
nu is er niets meer aan
u bent er niet
en dat doet ons allen veel verdriet

— ingezonden door Fam. Best

Een jaar zonder Vader, een jaar zonder Man
Een jaar pijn, een jaar herinneringen zo fijn
Een jaar zonder Opa, hij mist je zijn maatje
Een jaar later, bijna weer Opaatje
Zonder jou moeten we door
Jóuw woorden: we gaan ervoor

Ik ben nooit meer
naar zijn graf gegaan
Is dat een schande? Nee
ik voel het anders

Ik weet zeker
dat ik hem niet vind
op dat kerkhofje daar
in de koude wind

Maar wel voel ik
zijn aanwezigheid
waar we samen waren
in die oude tijd

Dikwijls is het
of hij naast me gaat
of ik hem spreken kan
vragen kan om raad

Ik vind dat hij het
dichtste bij me is
als ik troost behoef
in mijn droefenis

Maar is er een dag eens
mooi en goed geweest
juist dan mis ik hem
mis ik hem het meest

— ingezonden door Jeanne

Laat mij slapend op U wachten
Heer, dan slaap ik zo gerust
Schenk mij vredige gedachten
Geef mij in mijn slaap Uw rust

Zoals hij leefde
is hij heengegaan
eenvoudig en tevreden...