Er zijn mensen die de hoop snel opgeven
en weten dat ze niet meer verder zullen leven
Al sta je aan het randje van je leven
je moet jezelf altijd hoop blijven geven
Overlijdensgedichten – pagina 58
May the winds of love blow softly
and whisper for you to hear
that we still love and miss you
and wish that you were here
We'll meet again, someday, somewhere
Haar strijd is over en ook haar pijn
een ieder denkt: zo zal het beter zijn
maar het is voorbij en dat doet zeer
want wij beseffen heel goed....
wij zien haar niet meer
Dag kleine vrouw, dag lieve moeder
Dag oma, nu moet u gaan
Al het werken en alle zorgen
Het was goed, het is nu gedaan
Ze was zo haar eigen in alles wat ze deed
Haar lachen, haar huilen, haar lief en haar leed
Bedankt klein lief vrouwke
De oorsprong van ons bestaan
Wij zullen nu zonder jou toch verder moeten
gaan
Want je was toch onze moeder
Je was toch ons thuis
Je droeg soms heel moedig
Het jouw opgelegde kruis
Tot ziens lieve moeder
Rust zacht, voorgoed, deze keer
Gaat onze weg teneinde
Dan zien wij je weer
Zo jong nog
Zoveel plezier in zijn leven
Waarom?
Niemand kan ons het antwoord geven
Een zee aan mogelijkheden
Die zee werd jou niet gegund
Zestien jaren jong
Hoe heeft dit ooit gekund
Achter die prachtige regenboog
Ligt het Beloofde Land
Opa is daar nu heengegaan
God nam hem bij de hand
En al doet ons dat zo'n pijn
We weten, daar is 't goed
Opa gaat een nieuwe toekomst tegemoet
Met je eigen lichaam in gevecht
je geest zo ver verheven
is je strijd ten nadele beslecht
en kon je niet blijven leven
Toneel was z'n leven
z'n leven muziek
muziek z'n kinderen
z'n kinderen, hem uniek
z'n liefde was alles
z'n liefde was blij
ons rest nu z'n denken
en dat blijft ons bij
Leven is als sneeuw
je kunt het niet bewaren
Troost is dat jij er was
uren, maanden, jaren
I no longer see the stars; I am the stars
I no longer breathe the wind; I am the wind
Iets liefs is weg
Komt nooit terug
Ik kan het niet begrijpen
En treft het jou
Zoals nu mij
Zal jij het dan begrijpen....
Ik heb vannacht een ster uitgezocht
voor mijn opa die moest gaan
Een ster voor iemand zó bijzonder
dat hij eigenlijk alleen moest staan
Nu kijk ik naar de sterren
en huil ik naar de maan
Dan straalt daar weer die éne ster
dus is mijn opa eigenlijk nooit weggegaan
Zoveel soorten van verdriet
ik noem ze niet
Maar één, het afstand doen en scheiden
en niet het snijden doet zo'n pijn
maar het afgesneden zijn
De pijn is iets minder scherp
het doet misschien iets minder zeer
Het missen wordt niet minder
maar steeds een beetje meer