🎄Adventsgedichten

Kaarsengedichtje voor advent

Er staan vier kaarsjes op een rij
te wachten op het feest.
Eén lichtje laat ons alvast zien
hoe mooi het is geweest.

Nu mogen er twee kaarsjes aan,
ons wachten wordt beloond.
Het wordt steeds lichter in de kerk,
dit huis waarin God woont.

Vandaag branden drie kaarsjes,
drie vlammetjes van licht
vertellen van het Kind dat komt,
is dát geen mooi bericht?

Nu mag het vierde kaarsje aan.
Vier lichtjes laten horen:
nog een paar nachtjes slapen,
dan wordt het Kind geboren.

— Coby Poelman - Duisterwinkel

Advent

De donkere tijd van het jaar,
veelal de tijd van overdenkingen
of althans het zoeken er naar.

met veel of weinig bedenkingen.
Iedere week het ontsteken
van een nieuw licht.

Met alle bezinning en verlossing
op het Kerstfeest gericht.

— Droomster

Adventsverlangen

Het stalletje is uitgestald,
de ster hangt te stralen.
Gedachten gaan naar Bethlehem
zonder af te dwalen.
Kerstman noch drank zal ons verleiden.
Sterk is het verlangen, onbevangen
naar onze Redder
die komt om te bevrijden!

— Coby Poelman - Duisterwinkel

Adventscadeau

In de kerstboom hangt een ster,
werkje van de kleuterschool.
Langs het doorschijnende oranje
omlijnt het fijn geprikte zwart
de driehoeken,
zes grote en zes kleine

in gouden letters
staat door juf
in 't hart geschreven
de meegegeven boodschap
Ere zij God!

In mijn herinnering zie ik
het kleine meisje,
haar oogjes stralen
al van ver,
jaar in jaar uit
schijnt op het zacht oranje
een hemels licht over
de mooi gevormde ster.

— Coby Poelman - Duisterwinkel

Nieuw kaarsengedichtje voor Advent

Ik kom zegt Jezus,
deel het licht,
één ster vertelt ons
Zijn bericht.

Woorden van Jezus,
lees je voor?
twee vlammen geven
vrede door.

Jezus verwachten
maakt ons blij,
kijk maar, drie lichtjes
op een rij.

Het feest van Jezus
komt er aan,
'k zie al vier kaarsjes
brandend staan.

— Coby Poelman - Duisterwinkel

Eén kaars voor het wachten,
twee voor de hoop die groeit,
drie voor het licht dat nadert,
vier voor de nacht die bloeit.
Zo tellen wij de zondagen
tot het kind geboren is —
advent is leren wachten
op wat al onderweg is.

Het wordt vroeg donker, laat weer licht,
en daartussenin brandt een kaars.
Advent is wachten met een open hart,
tot het feest van het licht — en dat komt, echt waar.

Wij wachten niet op sneeuw of drukte,
niet op de lijstjes en de haast,
wij wachten op een klein begin:
een kind dat komt, een ster die het licht aan de hemel plaatst.
Vier zondagen lang steken wij
een kaarsje aan en worden stil,
want wie leert wachten in het donker,
ziet het licht al voor het komen wil.

Een krans van groen op tafel,
vier kaarsen in het rond,
en elke week een vlammetje
dat het donker overwon.
De kinderen tellen de zondagen,
de grote mensen tellen mee:
nog even, dan is het kerst —
tot die tijd brandt hier de vrede.

In de donkerste maand van het jaar
steken wij een lichtje aan,
niet omdat het donker weg is,
maar omdat wij er niet alleen in staan.
Advent is dat: een kleine vlam
die zegt: houd moed, het komt goed,
en elke zondag komt er één bij
tot het licht van kerst ons tegemoet.