Adventsgedicht: ‘Wachten op het licht’

Vandaag zijn we blij
Vandaag zingen wij

Het is mooi versierd
Er wordt feest gevierd

Een kaars geeft mooi licht
Een vrolijk gezicht

Wat zou kerstmis zonder mooie boom zijn?
Wat is een winter zonder kou?
Wat is de hemel zonder sterren?
Dat is mijn leven zonder jou.

Tijdens kerstmis lag een meisje
te kleumen in de wintersneeuw.
Het gebeurde lang geleden,
zeker langer dan een eeuw.

Zij warmde zich aan zwavelstokjes
in die ijzig koude nacht.
Droomde van een prachtig kerstfeest,
niemand die toen aan haar dacht.

Ook nu zwerven er nog kinderen.
Zwavelstokjes verkopen ze niet,
maar ze zijn net zo ontredderd,
vaak verteerd door zwaar verdriet.

Handel volgens de kerstgedachte.
Wees barmhartig, wees kordaat.
Schenk een gedeelte van uw rijkdom
aan deze kinderen van de straat.

Pasgeboren kind
Een belofte
Van een leven voor je
Niemand weet hoe het loopt
We mogen je sturen
En helpen keuzes te maken
Uiteindelijk zelfstandig te zijn
Is het doel.
Hoe zal Maria dat gedaan hebben
Met zo’n bijzonder kind
Viel er wat op te voeden en te sturen?
Of was zij het die opgevoed werd
Door haar zondeloze zoon
Die alles van God in zich droeg.
Naast haar pasgeboren kind
Verwondert ze zich
Over zijn menselijkheid
En voelt ze zich zijn moeder
Maar in haar hart weet ze
Dat niets gewoon zal zijn
En dat Gods grootheid
Hier in de Kribbe ligt.

— Marga Leendertse