Adventsgedicht: ‘Adventsgebed’

Nu het haast voorbij is
't nieuwe jaar begint
ieder even blij is
elk weer even kind
drinken wij een slokje
steken vuurwerk af
kijken op ons klokje
gaan terug naar "af"
denken wij aan morgen
staren even terug
gaan dan zonder zorgen
fier over de brug...

— Caspar Baloor

Wat zou kerstmis zonder mooie boom zijn?
Wat is een winter zonder kou?
Wat is de hemel zonder sterren?
Dat is mijn leven zonder jou.

Met kerst, dan lacht iedereen.
Ik wilde bij jou zijn, maar zit nu alleen.
Somber in een hoekje, met veel verdriet.
Hoe vaak ik het ook gewenst hebt;
je bent er niet.

Het enige wat ik kan,
is huilen.
Het maakt me zo bang.
Deze eenzaamheid.
Dit nare gevoel duurt veel te lang.

De dag van vrede,
een dag van liefde.
Dat is wat het hoort te zijn.
Maar jij bent zo ver weg.
En daardoor voel ik me zo rot en klein.

Een dag met familie,
een dag met vrienden.
wat ik wenste was weer een dag met jou.
Maar je liep weg van mij.
Terwijl ik nog zoveel van jou hou.

Kerst,
het zou je moeten verblijden.
Samen spelen in de mooie sneeuw.
was je maar hier,
want bij jou zijn is het enige wat ik wil.

Duizenden sneeuwvlokjes

Zachtjes
dwarrelen duizenden vlokjes
op aarde neer.

Zich niet bewust
van ellende en armoede
maar vastbesloten
vastbesloten om vrede te brengen
gezelschap aan wie het behoed
om 's avonds de kille nachten op te fleuren
kerstnachten
zoals het moet