Kerstgedichten

Met de Kerst van het vorige jaar
waren wij met z'n drietjes
zo dicht bij elkaar
Helaas was het ons niet gegeven
dat onze Sander mocht blijven leven
Op 13 februari veranderde ons leven opslag
we missen onze schat, elke dag
We zullen doorgaan met ons leven
maar kunnen niet meer dezelfden zijn
Want elke dag is het gemis
dat niet te beschrijven is
Onze Sander zweeft nu vrij de zon tegemoet
en brengt jullie, net als wij
een lieve Kerstgroet

— Anja Marée

Stil kijk ik de wereld in, stil sta ik voor 't raam
In gedachten fluister ik zacht, met eerbied Jezus naam
Niet wetend wat ik denken moet, niet wetend wat ik wil
Kerstmis, vrede, engelen, ik ben een beetje stil
Waar is ons kind gebleven? Waarom vieren wij feest?
Waarom al die vragen? Waarom zo bedeesd?

De wereld heeft veel pijn gevoeld, terreur en veel geweld
Een kind wordt weer geboren, de dagen zijn geteld
In ons hart woont liefde, en warmte voor de mens
Want dat wou hij ons geven, dat was zijn grootste wens
Goud, mirre en wierook, een kaars, misschien wat wijn
Laat het onder de mensen, altijd vrede zijn

— Antje Blomme de Jong-Sluis

Buiten is het koud en stil
in huis een sprookje van licht en klatergoud
Mijmeren over hoe het vroeger was
dromen van een betere wereld
Missen wie er niet meer bij is
Het mag
Want het is Kerstmis

— ingezonden door Lutgarde Put

Kerstmis
Geboorte van een kind
Feest, gezelligheid
Lichtjes en samenzijn

Kerstmis
Geboorte van een kind
Herinnering, pijn,
Verdriet en vragen

Kerstmis
Geboorte van een kind
Blijdschap, angst,
Tranen en dankbaarheid

— ingezonden door Erik, Natasja, Lars, Sam

De spierwitte sneeuw buiten,
binnen klamme beslagen ruiten.
Kerstmis, ik wacht al weer een jaar,
een jaar met pijn en verdriet, zonder elkaar.
Ik droom nu al weer hoe het straks zal zijn,
samen met jou, jouw intens gevoel, zo fijn.
Kon het maar altijd kerstmis zijn!

Het sneeuwt en het is december.
Weer keert de winter en belaagt
het hart, dat droef, maar steeds gewender
zijn heimelijke pijnen draagt.

In de huiskamer, waar gelaten
het dagelijks leven wordt verricht,
dringt uit de troosteloze straten
een ongekleurd namiddaglicht.

De jaren gaan zoals zij gingen
er is van lieverlee geen onderscheid
meer tussen alle herinneringen
aan liefde en weemoedigheid.

Voorbijgegaan een halve eeuw,
men ontkomt niet aan de tijd.
Altijd december, altijd sneeuw,
altijd dit lege hart, altijd.

Tijdens kerstmis lag een meisje
te kleumen in de wintersneeuw.
Het gebeurde lang geleden,
zeker langer dan een eeuw.

Zij warmde zich aan zwavelstokjes
in die ijzig koude nacht.
Droomde van een prachtig kerstfeest,
niemand die toen aan haar dacht.

Ook nu zwerven er nog kinderen.
Zwavelstokjes verkopen ze niet,
maar ze zijn net zo ontredderd,
vaak verteerd door zwaar verdriet.

Handel volgens de kerstgedachte.
Wees barmhartig, wees kordaat.
Schenk een gedeelte van uw rijkdom
aan deze kinderen van de straat.

Moe en versleten,
vertrapt en vergeten.

Zonder dat hij ook maar iets verwacht,
is Kerstmis opnieuw voor hem zo donker als de nacht.

Vroeger was Kerstmis een feest,
hoeveel jaar geleden was dat dan geweest ?

De tijd heeft niet stil gestaan,
zijn nare werkelijkheid is gewoon verder gegaan.

Voor hem heeft Kerstmis zijn waarde verloren,
niet dat het zijn leven zou verstoren,

zijn leven is al langzaam uitgeroeid, bijna totaal vergaan,
zelfs al zal Kerstmis deze keer nog wel voor hem bestaan.

De zwartste dagen van zijn leven,
zo zou hij Kerstmis hebben beschreven.

Maar Kerstmis hoeft niet meer.
Het was zijn laatste keer.

Het was de eerste keer in mijn leven, een kerstmis zonder gezin.
Natuurlijk was er wel een boom met lampen, ballen en slingers erin.

Een eenzaam kerstontbijt, alles was anders dan vroeger, want dat is verleden tijd.
Je mist dan toch wel die warmte en gezelligheid.

Je probeert de leegte op te vullen en dat lukt natuurlijk niet,
ondanks het Christusfeest heb je toch wel veel verdriet.

Een ding houdt je dan nog op de been
, de gedachte volgend jaar ben je misschien niet meer alleen
en dan kun je kerstmis weer samen vieren.

— F. van der Bijl

Met kerst, dan lacht iedereen.
Ik wilde bij jou zijn, maar zit nu alleen.
Somber in een hoekje, met veel verdriet.
Hoe vaak ik het ook gewenst hebt;
je bent er niet.

Het enige wat ik kan,
is huilen.
Het maakt me zo bang.
Deze eenzaamheid.
Dit nare gevoel duurt veel te lang.

De dag van vrede,
een dag van liefde.
Dat is wat het hoort te zijn.
Maar jij bent zo ver weg.
En daardoor voel ik me zo rot en klein.

Een dag met familie,
een dag met vrienden.
wat ik wenste was weer een dag met jou.
Maar je liep weg van mij.
Terwijl ik nog zoveel van jou hou.

Kerst,
het zou je moeten verblijden.
Samen spelen in de mooie sneeuw.
was je maar hier,
want bij jou zijn is het enige wat ik wil.

Ook in de hutten van Darfur
Worden kinderen geboren.
Schamel, en armoedig.
Geen uitzicht op beter.
Maar wat een stil wonder!
Alles delen ze!

Ook op de velden van Darfur
zijn herders ondergedoken.
Ze hebben geen land,
geen schapen, geen werk.
Maar wel, vriendschap, liefde.
Alles geven ze!

Hier ver weg van Darfur
Vieren we kerstfeest, toch?
Er is van alles genoeg.
Vandaag maar geen beelden
van Sudan, nu even niet!
We vergeten ze!

Donkere dagen

Donkere dagen
weerspiegeling
van diepe duisternis
Eenzaam en alleen
naasten in je leven
gestorven of verlaten.
Deze speciale dagen
door jou ervaren
met heimwee verweven
De brandende pijn
van het diepe gemis.

— Droomster

Voor iedereen

Voor iedereen
die met de kerst alleen is.
Voor iedereen
waarvoor geen tafel is gedekt.
voor iedereen
die voor zich uit moet staren.
voor iedereen
die zich eenzaam voelt, net als de rest.
voor iedereen
die hunkert naar wat liefde
naar wat warmte in het nest.

Derhalve aan iedereen gericht,
schrijf ik speciaal dit kerstgedicht.

Even de frisse lucht in
de donkere nacht lonkt
Weer even goede zin
de frisse lucht verjongt

Lampjes branden alom
ik zet mijn tred aan
Loop een beetje krom
maar wil er toch voor gaan

Op weg naar het feest
het feest van het kind
Ben er jaren niet geweest
wilde toen zelf worden bemind

Nu is er weer een reden
nu kan ik samen gaan
Te lang het feest vermeden
is nu echt van de baan

— Bram S.

Kerstmis, waar ben je gebleven?
Waarom verdween je uit mijn leven?
Voor mij geen boom wel versieringen en lichtjes.
Mensen om me heen met een vrolijk gezichtjes
Ik ben dit jaar echt niet alleen,
Alleen mis ik jullie armen om me heen.
Zal het ooit nog terug komen?
Ach Kerstmis... ik blijf dromen!
Mama zou vandaag 82 jaar worden
En papa is vandaag al 5 jaar geleden overleden.
Ik heb het koud en voel een lichte pijn.
Pap. Mam wat wil nu graag bij jullie zijn.
Ik voel een traan biggelen over mijn wangen
Niet bij machte om hem op te vangen.
Allemaal mensen om me heen,
En toch voel ik me alleen.

— Willeke Wouters