Kerstgedicht: ‘Kerstmis’
Het was de eerste keer in mijn leven, een kerstmis zonder gezin.
Natuurlijk was er wel een boom met lampen, ballen en slingers erin.
Een eenzaam kerstontbijt, alles was anders dan vroeger, want dat is verleden tijd.
Je mist dan toch wel die warmte en gezelligheid.
Je probeert de leegte op te vullen en dat lukt natuurlijk niet,
ondanks het Christusfeest heb je toch wel veel verdriet.
Een ding houdt je dan nog op de been
, de gedachte volgend jaar ben je misschien niet meer alleen
en dan kun je kerstmis weer samen vieren.
— F. van der Bijl
Meer kerst gedichten
Stuivend door de sneeuw
Stuivend door de sneeuw
in een éénpaards-arrenslee
over velden wijd, vrolijkheid rijdt mee
aan de paardenstaart rinkelt de bellenring
hoe heerlijk is het rijden in een arrenslee
dus zing:
Rinkelbel, rinkelbel! Rinkel vrolijk mee
hoe heerlijk is het rijden in een éénpaards-
arrenslee
De kerstboom staat te flonkeren
De kerstboom staat te flonkeren
Met zijn lichtjes in 't kristal
Wij heffen ons glas op een dronk:
We hopen dat het jullie goed gaan zal!
Niet het kind, niet de ezel
Niet het kind, niet de ezel
niet de ster, noch de stal
zijn belangrijk voor ons, mensen
in dit aardse tranendal
Wel dat God ons zo nabij is
als een moeder bij haar kind
ooit gaf Hij daarvan een teken
in al wat je te Bethlem vindt
'k Wens je een hart, dat voelt en luistert
dat in vreugde en verdriet
ook vandaag in onze wereld
Gods geboren teken ziet
— Chris Coppens
Duizenden sneeuwvlokjes
Duizenden sneeuwvlokjes
Zachtjes
dwarrelen duizenden vlokjes
op aarde neer.
Zich niet bewust
van ellende en armoede
maar vastbesloten
vastbesloten om vrede te brengen
gezelschap aan wie het behoed
om 's avonds de kille nachten op te fleuren
kerstnachten
zoals het moet