Kerstgedicht: ‘Stil kijk ik de wereld in’
Stil kijk ik de wereld in, stil sta ik voor 't raam
In gedachten fluister ik zacht, met eerbied Jezus naam
Niet wetend wat ik denken moet, niet wetend wat ik wil
Kerstmis, vrede, engelen, ik ben een beetje stil
Waar is ons kind gebleven? Waarom vieren wij feest?
Waarom al die vragen? Waarom zo bedeesd?
De wereld heeft veel pijn gevoeld, terreur en veel geweld
Een kind wordt weer geboren, de dagen zijn geteld
In ons hart woont liefde, en warmte voor de mens
Want dat wou hij ons geven, dat was zijn grootste wens
Goud, mirre en wierook, een kaars, misschien wat wijn
Laat het onder de mensen, altijd vrede zijn
— Antje Blomme de Jong-Sluis
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer kerst gedichten
Het wordt Kerst, dat is te zien hoor
want daar midden op het plein
staat me toch een grote boom zeg
hij moet hoog tien meter zijn
Aan zijn takken hangen kaarsjes
branden doen ze dag en nacht
's avonds lijken het net sterren
het zijn de mooiste die ik zag
Rond de boom staan houten kraampjes
vol met dozen engelenhaar
slingers, lampjes, glinsterballen
vast wel duizend bij elkaar
Het ruikt overal naar worstjes
chocola en erwtensoep
maar ook naar de dennenboom
bij de kerkmuur op de stoep
Hoor je 't vrolijke muziekje?
't komt van achteraan het plein
waar een draaimolen snel-langzaam
ronddraait als een sprookjestrein
Hij is wit, met goud beschilderd
en versierd met dennengroen
heeft niet één maar twee etages
waarop je een rit kan doen
Het wordt Kerst, misschien een witte
want heel stil, zonder gerucht
dalen kleine witte vlokjes
uit de donkergrijze lucht
— Carry W. Zijlstra-van Dijk
heb mijn kerstboom opgetuigd
het leek een goede koop
maar eenmaal thuis
stond hij wat scheef op het kruis
in de verlichting
vielen donkere gaten
die ik niet kon compenseren
zonder andere plaatsen te bezeren
met ballen en wat linten
heb ik alles opgevuld
verhuld waar ik in regisseren
de fout ben in gegaan
zo op het oog
schittert hij weer als een plaatje
maar wie wat beter kijkt
ziet mijn tekorten en onredelijkheid
— Wil Melker
kerst
is door de eeuwen
aangekleed met symboliek
maar ezel en de os
de herdertjes bij nachten
zij mogen blijkbaar niet
wel de grote piek
in trendy opgetuigde bomen
wachtend tot natuurbehoud gaat komen
waar blijven onze dromen
als de stallen zijn geschoond
het laatste stro is weggeveegd
het meisje met de zwavelstokken
breit nu sokken voor een hongerloon
echte vrede is er nooit geweest
— Wil Melker
Wat is het toch moeilijk om iets naar ieders wens te kopen,
Dat ze het leuk vinden moeten we dan maar hopen
Gelukkig ben jij je hiervan bewust,
En stelde je me met dit simpele verzoek gerust
Je kunt hiermee zelf uitkiezen wat je wil,
Maar koop eerst een fatsoenlijke bril
Misschien heb ik nu teveel verklapt,
Of heb je het papier er stiekem al afgekrabd
Wacht niet langer en ga nu maar snel kijken,
Om vervolgens met dit cadeau je kennis flink te verrijken