Herders en hun vuur
helder staat de ster
en zo dichtbij
nog frank en vrij als toen
een klare nacht
de stal bepluisd
met wol van schapen
die buiten slapen
winters aangekleed
naast herders en hun vuur
de schreeuw
van het geboorteuur
klinkt weer universeel
het hemelse geluid
brengt liefde en de wereld
hopelijk iets vooruit
— Wil Melker
Moe en versleten,
vertrapt en vergeten.
Zonder dat hij ook maar iets verwacht,
is Kerstmis opnieuw voor hem zo donker als de nacht.
Vroeger was Kerstmis een feest,
hoeveel jaar geleden was dat dan geweest ?
De tijd heeft niet stil gestaan,
zijn nare werkelijkheid is gewoon verder gegaan.
Voor hem heeft Kerstmis zijn waarde verloren,
niet dat het zijn leven zou verstoren,
zijn leven is al langzaam uitgeroeid, bijna totaal vergaan,
zelfs al zal Kerstmis deze keer nog wel voor hem bestaan.
De zwartste dagen van zijn leven,
zo zou hij Kerstmis hebben beschreven.
Maar Kerstmis hoeft niet meer.
Het was zijn laatste keer.
Herders hoeden slechts verwachten
de schapen
zijn geruimd
de velden leeg bij nachten
herders hoeden
slechts verwachten
want ze zijn uitgeteld
waar ooit
geboren worden
leidde tot nieuw leven
zijn slechts de figuranten
kribbe stal en stro gebleven spelers
zijn aan de destructie meegegeven
— Wil Melker
Het allermooiste gevoel
Kerstmis vieren in jouw armen, zal sneeuw
doen smelten, mijn hart verwarmen.
Kerst met jou als een droom,
intens genieten tussen de takken van onze boom,
De lichtjes glanzend in je ogen, met dit warme gevoel
onze tranen laten opdrogen.
't Zorgt er voor dat ik deze kerst met jou nooit meer zal vergeten,
en dat dit voor mij het allermooiste gevoel is, wil ik dit je hierbij laten weten.
Ontbloter dan verwacht
je smeult
maar licht geraakt
ontvlam je heftig tegendraads
je schrijft in rood
smoord met as
wat vroeger was
ontbloter dan verwacht
laat jij je stelen
door mijn zinnen strelen
weerloos laat je zien
wat jaren hebben toegedekt
ik heb je weer gewekt
— Wil Melker
Met kerst mogen we kaarsjes zijn
met geelkartonnen vlammen,
de mensen mogen aan ons zien
hoe mooi de lichtjes branden.
Door al die vlammen wordt het warm
en zal de kou verdwijnen,
ook in het donker is het goed
als je een licht ziet schijnen.
Zo mogen we naar binnen,
die vlammen om ons hoofd,
in onze hand een kaarsje
dat na afloop wordt gedoofd
want kerstfeest is vol warmte
en vol van stralend licht,
we vieren de geboorte van
het Kind met blij gezicht.
— Coby Poelman - Duisterwinkel
Het was de eerste keer in mijn leven, een kerstmis zonder gezin.
Natuurlijk was er wel een boom met lampen, ballen en slingers erin.
Een eenzaam kerstontbijt, alles was anders dan vroeger, want dat is verleden tijd.
Je mist dan toch wel die warmte en gezelligheid.
Je probeert de leegte op te vullen en dat lukt natuurlijk niet,
ondanks het Christusfeest heb je toch wel veel verdriet.
Een ding houdt je dan nog op de been
, de gedachte volgend jaar ben je misschien niet meer alleen
en dan kun je kerstmis weer samen vieren.
— F. van der Bijl
Pasgeboren kind
Een belofte
Van een leven voor je
Niemand weet hoe het loopt
We mogen je sturen
En helpen keuzes te maken
Uiteindelijk zelfstandig te zijn
Is het doel.
Hoe zal Maria dat gedaan hebben
Met zo’n bijzonder kind
Viel er wat op te voeden en te sturen?
Of was zij het die opgevoed werd
Door haar zondeloze zoon
Die alles van God in zich droeg.
Naast haar pasgeboren kind
Verwondert ze zich
Over zijn menselijkheid
En voelt ze zich zijn moeder
Maar in haar hart weet ze
Dat niets gewoon zal zijn
En dat Gods grootheid
Hier in de Kribbe ligt.
— Marga Leendertse
Verdwenen dennengeur.
Einde jaar cirkel bijna rond
gebonden in een nostalgische sfeer
Veelal verloren gaande
onder het motto geen tijd.
Geen Kerstmis met voortdurende
verdwaalde ballen met naalden op de grond
Weg is de aromatisch prikkelende dennengeur
De roep naar "Vrede op aarde" raken we kwijt.
Nostalgie word zeldzaamheid
uiterlijke schijn stijgt steeds meer in waarde.
— Droomster
De kerkboeken overjarig
de kerst
mooi aangelicht
een smakelijke dis
een hang naar
vrede in gezang
in overlevering de kerkgang
maar de boom is kunst
de lunch weer overdadig
en kerkboeken overjarig
het stille nacht
door drank verkracht
de vrede uit elkaar gespat
de boodschap wordt
weer niet gehoord door de
verpakking in de kiem gesmoord
— Wil Melker
Onder de cadeautips staan nog 5 gedichten.
Handen reiken
Niets zal
"het lot"
kunnen bepalen
er is geen
ontkomen aan
doch door elkaar
soms even
de hand te reiken
kan de mens
troostend naast
de ander
staan!
— Droomster
De ijsbloem
in een schrale ochtendzon
druipt de ijsbloem
langzaam van de ruit
maar buiten
strakt de kou
in een felle oostenwind
glanst sneeuw
het hel kristallen wit
in onbedekte ogen
vaag luiden klokken
het ter kerke gaan
de hoogmis vangt om tienen aan
niet belopen ligt de wereld
voor ons open een witte kerst
de natuur weer op zijn best
— Wil Melker
Ik heb een kerstwens
Ik heb een kerstwens.
dat ene kleine lichtje dat
aanwezig is in mijn hart.
dat lichtje van hoop en vriendschap
dat geef ik nu door aan jou
opdat je het zou bewaren
daar in je hart.
en warmte moet het je geven
opdat je het nimmer koud zult hebben.
en licht, ja veel licht
opdat je nooit bang hoeft te zijn in het donker.
maar vooral liefde
zodat je het kunt doorgeven aan degene
die zo dierbaar voor jou is
en dat die het ook weer doorgeeft
zodat het kan groeien en schitteren
in de harten van ieder mens
— Willem P.A. van Baars
‘k Heb U herkend vanmorgen.
U daalde neer deze nacht
in sterretjes verborgen
ongeschonden, witte pracht!
Heel ’t landschap is bedekt
met schitterende diamanten.
’t Is alles zo onbevlekt
hemels rein aan alle kanten.
Mijn voeten willen er in lopen
maar elk spoor zul je zien!
Op verse sneeuw zal ik dan hopen
zodat het weer wordt als voordien.
Zijn voetafdruk bleef toen achter.
Hij ging mij reeds voor, werd zwart,
maar ook terug wit en wachter
uitziend op die nieuwe start!
— Maria Segers
Er zal weer vrede komen
zag het schot gestopt
stilstand ritselt in beweging
de eerste witte vlag
uit dood ontwaakt
wat niet meer was
de lach van overleving
er zijn geen groene
luisterrijke bomen
wel gloort er hoop
ebt langzaam angst
uit boze dromen
er zal weer vrede komen
— Wil Melker