Kerstgedicht: ‘Witte pracht’

Wij wensen jullie brieven en kaarten die op de
deurmat vallen, gelach en kussen die naar
chocola smaken. We wensen jullie warmte en
beschutting, innerlijke rust, vrijheid,
vriendschap, liefde...

Het is kerstfeest,
Als men dit leest.
Men zingt, over God en de Heer,
En over, zoveel meer.

Men zingt, ook over welbehagen,
Om elkander te leren verdragen.
Men zingt, over dingen van veel waarde,
En wel, over Vrede op deze Aarde.

Maar, het is dan ook wel een feit,
Die Vrede, is er nog niet,
ook in deze tijd.
En het is dan ook, wel een klucht,
Onder veel mensen,
is er dan ook nog veel hebzucht.

Mensen, zijn daarvoor
nog steeds aan het vechten,
Voeren Oorlog,
voor hun zogenaamde rechten.
Die rechten,
gaan meestal over geloof en geld,
Waarom! waarom toch,
dat zinloze geweld.

Wij mensen op de wereld,
zijn ook met zovelen,
En kunnen, dan ook beter
alles met elkander delen.
Armoede,is dan ook zomaar verdwenen,
Weg is dan de hebzucht,
en de Oorlog,
die wordt dan ook vermeden.

Met kerst, dan lacht iedereen.
Ik wilde bij jou zijn, maar zit nu alleen.
Somber in een hoekje, met veel verdriet.
Hoe vaak ik het ook gewenst hebt;
je bent er niet.

Het enige wat ik kan,
is huilen.
Het maakt me zo bang.
Deze eenzaamheid.
Dit nare gevoel duurt veel te lang.

De dag van vrede,
een dag van liefde.
Dat is wat het hoort te zijn.
Maar jij bent zo ver weg.
En daardoor voel ik me zo rot en klein.

Een dag met familie,
een dag met vrienden.
wat ik wenste was weer een dag met jou.
Maar je liep weg van mij.
Terwijl ik nog zoveel van jou hou.

Kerst,
het zou je moeten verblijden.
Samen spelen in de mooie sneeuw.
was je maar hier,
want bij jou zijn is het enige wat ik wil.

Wij wachten niet op sneeuw of drukte,
niet op de lijstjes en de haast,
wij wachten op een klein begin:
een kind dat komt, een ster die het licht aan de hemel plaatst.
Vier zondagen lang steken wij
een kaarsje aan en worden stil,
want wie leert wachten in het donker,
ziet het licht al voor het komen wil.