M'n kind wat ben je prachtig
Wonderbaarlijk lief en klein
Laat er in jouw leven
Heel veel geluk en liefde zijn
Geboortegedichten – pagina 16
10 teentjes, 10 vingertjes
zo teer en zo fijn
twee oogjes als sterren
een neusje heel klein
Je donzige haartjes
je zacht roze huidje
en dan komt al vlug
het eerste geluidje
Voor 't eerst raken we je aan
we strelen je heel zacht
dit is het, waarop we
zo lang hebben gewacht
Bij de echo had ik plezier voor tien
Met dichtgeknepen billen konden ze niets zien!
Hij weegt 3990 gram en is 54 cm lang
met tien vingertjes en tien teentjes
haartjes blond en verder kerngezond
Het wondertje wordt gewiegd
en gesust, bewonderd, gekust
Verwonderd kijken we in haar wijze ogen
dat wij dit wonder koesteren mogen
Opgetrokken beentjes
Gebalde, rode knuistjes
Met kuiltjes in je vuistjes
Kind, wat zijn we blij met jou
Kind, we houden zo van jou!
Als iets wonderlijks zweefde jij
Al negen maanden door ons leven
Nu ben je er dan werkelijk bij
Compleet geluk, jij hebt het ons gegeven
Onze pasgeboren jongen
Nog zo kwetsbaar en zo klein
Zelfs woorden kunnen niet vertellen
Hoe blij we met je zijn
Zoveel vervulde wensen
Zelfs nu onze allergrootste...
— ingezonden door Leonie Hensen-de Keizer
Niemand denkt er jouw gedachten
Niemand heeft precies jouw aard
Niemand droomt gelijke dromen
Jij bent uniek, dus heel veel waard!
Maandag 21 juni was DE dag
Dat ik op deze aardbol kwam
Als ik even laten weten mag
Om 15.45 uur, 51 cm en 3600 gram
Hier is het te gek om te zijn!
En de stemmen klinken veel dichterbij
Die van papa, mama, broer, wat fijn!
Maar... ook een extra, ik denk van mij!
Enne... wie ben jij, die dit leest?
Stel je je in de kraamtijd een uurtje voor?
Dan is het een nog groter feest
Wel eerst even bellen hoor!
We schreeuwden het van de daken
We riepen om ons heen
Er zou een kindje komen
Op Speenkruid nummer 1
Nu sturen we dit kaartje
Met het bericht dat jij
Voortaan bij ons mag horen
Weer een Poldertje erbij!
— ingezonden door Marielle Polder
Negen maanden
moest ik haar schoot
met je delen
en nu haar leven
en toch waren we
nog nooit zo verbonden
je papa
— ingezonden door Kristien Verbist
Het zit erin, het komt eraan
Het wil niet wachten, het wil bestaan
Het maakt jou mooier, dan je kan zijn
Het maakt me beter, het maakt me klein
Het zit in jou, het zit in mij
Het is ons kindje, het hoort erbij
— ingezonden door San Nevelsteen
Eerst denk je negen maanden
dat is lang
een hele tijd om zacht te dromen
en soms wat bang
nu ben je eindelijk bij ons gekomen
Alle begin is moeilijk
dat zegt men vaak
en echt, je moet wel even wennen
maar, jongen wat genieten wij ervan
om jou te leren kennen
— J.R.M. ter Haar