Geboortegedichtje: ‘Negen maanden’
Negen maanden
moest ik haar schoot
met je delen
en nu haar leven
en toch waren we
nog nooit zo verbonden
je papa
— ingezonden door Kristien Verbist
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer geboorte gedichten
Tien vingertjes
tien tenen
blauwe ogen
volle benen
9 voor 9
het zien van het licht
zwarte krullen
8 pond zijn gewicht
broertje van Maaike
Wouter zijn naam
kirrend naast moeder
zijn ogen open slaan
warmte geborgen
nog van niets bewust
een jongen van 53 centimeter
door moeder gesust
— Edith
Nu is er nog meer leven in de brouwerij
Want Ilse heeft er een zusje bij
Een nieuw leven uit liefde geboren
nog zo teer en klein
Woorden kunnen niet uitdrukken
hoe blij wij met jou zijn
Vele gokjes werden uitgebracht
over mijn naam en mijn geslacht
maar nu zult u eindelijk weten
ik ben een jongen en zal
Niek gaan heten