Geboortegedichtje: ‘Samen lachen’

Het maakt niets uit, wij droegen je in ons hart
wel heel wat langer dan die veertig weken
jarenlang verwachtten wij je al
en hebben naar jouw komst uitgekeken
Het maakt niets uit, je was meteen ons kind
op dat moment ben je in ons geboren
je huidje bruin, je oogjes bijna zwart
als ouders willen wij altijd bij je horen
Het maakt niets uit, je lieve kleine hand
ligt in de onze, veilig, warm en vast
je mag daar zijn totdat je groter bent
dan laat onze hand je los, maar niet ons hart
Het maakt niets uit, wij scheuren je niet los
jouw land zal altijd bij ons leven horen
en steeds weer denken wij aan
de moeder daar, uit wie je bent geboren

Het wiegje is niet langer leeg
het huis staat blij te dromen
Van lachjes, traantjes, kusjes vol
omdat jij bent gekomen
Je moet nog wel veel leren
want je weet haast nog van niets
Maar dat je geboren bent
dat is toch alvast iets
Met handjes, vingertjes eraan
en oogjes die echt open gaan
Kleine geluidjes uit je keel
en dat is toch al veel!

— Harriet Laurey, in 'Babyboek De eerste jaren'

Geboorte is een weg
een weg naar eenheid
naar eigenheid
een weg van beveiliging
naar een eerste schreeuw
van twee naar drie

Zoals een ster die aan de hemel pinkt
Zo fonkelen d'oogjes van ons lieve kind