Geboortegedichtje: ‘Een mensje, zo klein’

Novemberstorm, geboortestorm
je hebt mijn bed gespreid
je joeg de wolken uit elkaar
en net op tijd
heb jij de bomen zo geschud
dat zij hun blad verloren
en in dat gouden bed
ben ik geboren

Opnieuw verwonderd...
Opnieuw vertederd...
Opnieuw ontroerd...

Negen maanden samen zijn
dat is zo heel erg fijn
maar toen je werd geboren
en we je eerste geluidjes mochten horen
mochten we allen weer getuige zijn
van Gods schepping zo rein
want Hij heeft gegeven
dat jij nu mag leven

We voelen ons heel gelukkig en blij
en de reden dat ben jij
Een mooi moment, het overtreft onze dromen
want jij bent op de wereld gekomen
Een jongetje, zo zacht, zo teer en klein
wie had gedacht dat jij zo mooi zou zijn