Geboortegedichtje: ‘Negen maanden’

Na 6 jaar alleen te spelen
begon ik me stillekens aan te vervelen
'k ben eens door ons huisje gesneld
kamers geteld..... en de ooievaar gebeld
Ik dacht dat hij me was vergeten
ik had hem al veel eerder verwacht
maar nu mag iedereen het weten:
hij heeft voor mij een broertje gebracht!

Als we je zien zijn we gelukkig
je hoofdje, handjes, voetjes klein
Je ziet nog weinig, verstaat geen woorden
maar voelt misschien dat wij er zijn
Om je te dragen op onze armen
om je jouw weg te laten gaan
Je haard te zijn om aan te warmen
om, als je het wilt, naast je te staan

Onze liefde voor jou
is eens begonnen
maar zal eeuwig blijven bestaan

— Marit van Dijk-Boelhouwer

Na negen maanden verstoppertje spelen
kon ik in mama's schoot niet meer keren
'k besloot maar vlug naar buiten te komen
en lig nu in papa's armen te dromen
'k zou de wereld al willen verkennen
maar ik moet eerst aan de buitenlucht wennen
je kan mij ondertussen reeds komen bezoeken
'k zal trachten je zonder geween te begroeten