Fries geboortegedichtje: ‘Nij libben’

In lyts wûnder
Samar yn ús hannen

Jou oan har/him Jo segen, Hear,
en lit har/him libje ta Jo ear,
ús bern, as fûgels wif en faai,
wol om har/him tinke eltse dei.

Ien/twa/trije ha wy no op 'e noed
bewarje har/him foar ûnk en tsjoed,
dat alles, Heare jou gehoar,
liedt ta Jo, yn geanber spoar.

In nije leat oan de stamme,
int oan d' âlde staach
wolkom bern, hear dyn namme,
skik teplak yn eigen laach.

Dyn libbenswei begjint,
hoe lang en wêr hinne?
Nimmen wit hoe 't dyn reis ferrint.
Hâld hoek, bist net allinne.

It rekket jong
It rekket âld
It is en bliuwt
In wûnder yn ‘e wrâld

No ‘tsto berne bist
kinne wy mar net ophâlde
nei dy te sjen.
Do bist sa moai
sa leaf
sa lyts.
Sokke leave hantsjes
dyn fingerkes
sykje om hâldfêst.